Na feminatywy

[Marcin Tarnowski]

1. Kalka?

Czy one nie są obcą modną językową kalką,

Bo przynajmniej w polskim rzadziej o płeć piękną walką,

Gdyż płeć jest jasna, gdy się pisze doktor Borkowska, [1]

Choć nie, gdy doktor Taussig, że nie chłop, a kardiolożka.

2. Multiplikacje?

Cóż złego raz zaznaczyć, że to kobieta jest, była?

Ile podkreśleń przesładza? Ile kpiną nie miła? [2]

„RedaktorKA ELŻBIETA CzubÓWNA” – już zbytnia troska?

Lecz gorzej: „PrawniCZKA, profesorKA EWA ŁętowskA…”

3. Ośmieszenia?

„Nomina sunt omina”, bo też miano się kojarzy…

Lekarka, prawniczka, dyktatorka mody nie parzy.

Lecz „psycholożka” jak psycho-loszka uchu przewini,

Czyż stuknięta mała, choć dorosła samica świni?

 

Ilustracja: Leonardo da Vinci „Karykatura starej kobiety”, 1485-1490.

 

---

[1] Akurat rodzinnie Ciocia i matka chrzestna w jednej osobie; ale tylko jako przykład zaznaczenia płci końcówką nazwiska, a możliwe są też inne sposoby, np. -ówny i -owy… W innych językach tak nie ma, doktor Taussig, była przynajmniej Helen z imienia, ale np. Bo Derek, to jakby ktoś nie wiedział, że to była aktorka, to po obupłciowym imieniu ani po nazwisku się nie domyśli.

[2] Przy pewnej ilości podkreśleń zaczyna być dziwnie, powyżej pewnej ilości podkreśleń, że była to kobieta, bardzo kobieta, naprawdę bardzo, bardzo kobieta redukuje się człowieka z mózgiem i dorobkiem tylko do płci. Z mężczyznami jest dokładnie tak samo, kiedy mężczyzna raz podkreśla swoją płeć to jest w porządku, kiedy 2 to już dziwne, przy 3 razie zaczynam się zastanawiać czy aby nie ma kompleksów na tle swojej płci, po razie 4 jestem bliski pewności, że albo jest inwalidą w zakresie męskości albo przeciwnie wszystkie jego zalety i dokonania ograniczają się do krocza.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.