Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Między wierszami

lehwoj
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

lehwoj

lehwoj

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

MIĘDZY WIERSZAMI

 

Czytam cię między wierszami

każdego dnia od nowa

dotykam głosek miękkich i twardych

sprawdzam ich brzmienie zawiłościami języka

niezmiennie zachwycam się tym

czego nikt nie spisał w zakamarkach stron

 

Odwiedzamy się między wierszami

z wciąż tą samą pasją i rozchodzimy

każde w swój margines ciszy

nawet tam jesteś dla mnie

od pierwszej do ostatniej litery

 

Wypełniamy treścią przerwy

splatamy zapachy jak wiklinowe kosze

z tobą między wierszami

każde słowo ma lepszy sens

Edytowane przez lehwoj (wyświetl historię edycji)
6

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Duilla
      trener footballu

      Przez Duilla · Opublikowano

      Trener footballu  z Hondurasu  Ciągle  nie ma na nic czasu Ma trzy etety Jest już garbaty A w nocy chodzi na grzyby do lasu
    • hehehehe
      Alpy, człecze,

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Oto Tatry z Ewą. Wezyr, tato, to
    • Berenika97
      Pieluszkowy glob.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski   Bardzo trafna diagnoza ludzkiej natury. Często zapominamy, jak mali jesteśmy w skali całego kosmosu, a ten wiersz potrzebnym przypomnieniem. Pokora to lekcja, której wciąż jako ludzkość nie odrobiliśmy.   Zrozumiał groszek swą małość, w ogromie gwiezdnej przestrzeni, i zrzuca z siebie pieluchy, nim w proch się wszystko zamieni.
    • Migrena
      wnętrze

      Przez Migrena · Opublikowano

      wnętrze to już nie jest ciało wnętrze nie ma skóry skóra została na zewnątrz nikt jej nie podniesie tu wszystko jest odsłonięte ale nic nie ma nazwy poruszamy się w sobie jak w ciasnym mechanizmie który zapomniał do czego służy ściany ustępują pod naciskiem a potem wracają wolniej niż powinny twoja obecność nie ma kształtu jest ciśnieniem czuję je w miejscu gdzie nic nie powinno być dotyk zaczyna się głęboko tam gdzie wszystko jest już czyjeś i jednocześnie niczyje nie ma granicy do przekroczenia jest tylko gęstość oddechy krążą zamknięte jakby ktoś trzymał układ zaciśniętą dłonią coś trzeszczy ale tu nie ma kości struktura która udawała stałą rozsuwa się milimetr po milimetrze twoje istnienie wciska się we mnie nie jak ruch jak decyzja i coś się spóźnia o ułamek nie mam gdzie się cofnąć bo "gdzie" przestało istnieć jak nadmiar twoje "tu" i moje "tu" nakładają się źle powstaje trzeci punkt zamiast nas tam robi się szczelina z nacisku jak pęknięcie w materiale który miał być jednorodny przebicie nie ma światła tło zaczyna pulsować twoja obecność rozchodzi się falą dociera wszędzie naraz i puszcza nie my zatrzask który trzymał całość puszcza rozpad jest dokładny warstwa po warstwie znikają różnice między tym co moje a tym co twoje zostaje ruch bez właściciela czysty proces jest punkt tak gęsty że aż cichy tam jeszcze trzyma się ślad po tym co nie wytrzymało kiedy nacisk znika ściany nie wracają zostaje przestrzeń ciężka ale pusta to wystarcza nie ma czego zamknąć                
    • Berenika97
      bliskość bywa daleko

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @andrew   Podoba mi się porównanie bliskości do ulubionego deseru - to coś, czego się pragnie, ale czego smak nigdy nie jest do końca taki, jak się wyobrażało. Ostatnie wersy o cieple rąk dają delikatne ukojenie po tej całej niedopowiedzianej tęsknocie. Pozdrawiam. :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...