Rumosz

[Florian Konrad]

 

a gdyby tak pobawić się w rozplątywanie
skłębień, rozgryzanie gordyizmów? niebezpieczne,
przyznacie: jeszcze okazałoby się, że nic nie
kryje się za fałdami, a malarstwo, 
którego części składowe stanowimy, 
naprawdę jest bezprzedmiotowe.

 

mam zły nastrój, coś lepkiego i z ostrą
harmonijką przy pysku łasi się do nóg, albo w istocie
zbliżam się do pytania finałowego:
Cześć - czy być?

 

poparzcie, ile bezsensów wkoło: idee narzutowe, 
obrzydliwy cud narodzin, funty kłaków, za które
sprzedawane są kraje i kupowane galeony tkanin
korzennych (im intensywniejszy aromat - tym lepiej!),
korce niezjadliwych przypraw, 

albo całe stada wojen, przemijanie i miliony
nieistniejących bożąt, co biorą nas w komeciaste pazury,
gdy tylko znikniemy z pola widzenia, 
każdy blichtr i bezradność (wielka sława to gwałt!),
wody płodowe, moje ulubione piosenki,
nosiciele wszy i karmiciele religii
- przecież w każdej z tych drobin - czeluść. 
nieduża, często dźwigana na barkach wyciętego
z komiksu ludka, ale zawsze!

 

e, zdecydowanie: być. z miodem pitnym w oczach,
gliną i rysikiem w łapie - mówię nieco czartobliwie,
zbyt łagodnym tonem. fale się prostują, dzikie zwierzęta
odchodzą głodne. zaraz do drzwi zapuka sprzedawca piasku.

 

kupię, by jak zwykle: zasypać zdjęcia, tryby.

 

[violetta]

Z miodem pitnym w oczach, ładnie brzmi, ale pewnie chodzi o alkohol:)  fajnie znaleźć swój świat:)