Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Goniłam za światłem rozświetlającym tę noc,
Na moją twarz spadały płatki kwiatów wiśni.
Co chwilę sprawdzałam grunt pod nogami
Po czym znowu podążałam za różową jasnością.

 

Moje stopy pozostawiały odbicia na trawie.
Z nich rosły nowe niepozorne domysły
Wzrastające w stronę nieba bezsensownie
Próbując dosięgnąć nieboskłonu swoimi liśćmi.

 

Czułam letnią bryzę okalającą moje skronie
Otwierającą każde serce, każdy zamknięty sekret.
Światło zdawało się gasnąć z każdym oddechem.
Biegłam próbując go nie stracić z oczu.

 

Zwolniłam, po czym wolno opadłam na kolana
Szukałam jego poświaty, coraz bardziej nerwowo.
Na moje policzki spadły cztery szczere łzy.
Po nich spłynęły dwie strugi oczyszczenia.

 

Drobne kroki, pękające gałęzie upadłych drzew.
Dochodzące do moich uszu niczym dym.
Po czym poczułam dotyk czyjejś dłoni na szyi.
Znajomy, zbyt znajomy, aby go nie rozpoznać.

 

-Przecież nie zostawiłbym ciebie samej. Lampionów jest jeszcze dużo.
 

Edytowane przez nieznajoma1907 (wyświetl historię edycji)
  • 7 miesięcy temu...
Opublikowano (edytowane)

@nieznajoma1907

 

Dla mnie jest to liryczna proza poetycką, gdybym zasiadał w jakimś tam konkursie, to: dałbym sugestię, aby pani jeszcze popracowała nad formą, trochę pomogę...

 

Goniłam za światłem rozświetlającym noc,
na moją twarz spadały płatki kwiatów wiśni.
Co chwilę sprawdzałam grunt pod nogami,
po czym znów biegłam za różową jasnością.

 

I życzę powodzenia...

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jaja do babki: pik babo da jaj.        
    • @Myszolak nie wiem czy schizofrenicznie, mistycy unosili się nad tłumem, ale się wystraszyłem
    • @bazyl_prost dziękuję, użyłam trochę dziwnych słów przez co mogło wyjść bardzo schizofrenicznie, teraz dopiero to widzę, ale nie martw się, nie jest ze mną tak źle 
    • Dialog z płaczem:     (w samotności kolejny przemija dzień łzy policzkami płyną – on mówi do niej)   w twoich ramionach roztarte marzenia myślami zabite, gdy serca nie słuchasz w śnie kruchym przemierzasz złudzenia i cierpisz, i pragniesz – ledwie oddychasz   nie twoja wina, za dużo miłości dla kruchej duszy, wątłego serca tak chciałem jak ludzie prości za mało czasu, zabrakło miejsca   za późno, by cofnąć wskazówki zegara tak być musiało, nikt nie jest winny cóż, że taka miłość, że taka para któż by pomyślał, któż mógłby inny   (płacze, lecz nie drży jej głos nie wie przy tym jaki zada mu cios)   tak bardzo chcę być dzisiaj przy tobie lecz stopy innymi chodzą ścieżkami odpoczniemy w spokoju w głębokim grobie żegnam cię dzisiaj gorzkimi łzami   cóż, gdy nie mogłam, kochałam skrycie za dużo chciałeś, ja taka młoda przede mną i tobą otwiera się życie zapomnij, lepsza czeka cię przygoda   przeznaczenie, i tak niech zostanie nie cierpię, mylisz się mój miły cokolwiek zrobisz, cokolwiek się stanie – los, a los mój kochany bardzo zawiły   zapomnij, tysiąc powtarzam razy nie słuchasz – że będziesz, obiecałeś plączesz myśli, plączesz wyrazy mówiłam do ciebie – nie słuchałeś   (on do niej z rozpaczą, wyje, w płacz lecz dumną prezentuje twarz)   nie zapomnę choćby świat runął tak trudno żyć wciąż myśląc o tobie moja miłość – moją dumą nie zapomnę, nawet w ostatniej dobie   (pewnie, ona do niego, bez łez przerywa nadziei ostatnią więź)   zapomnij, ostateczne rzucam słowo czas nasz to przeszłość, wspomnienie przyszłość barwą płynie kolorową zapomnij, niech nie dręczy cię sumienie
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...