Krzywolinijni I. Deklaracja ideowa

[Florian Konrad]

może to dość dziwne, ale życzyłbym każdemu, 
a przede wszystkim sobie... wielkiego niedopełnienia. 
by było jak z Erikiem Stolzem i rolą, 
którą mu odebrano. tak: chcę scen nakręconych
na nowo. z kimś innym (bo jeśli wracać do 
przyszłości — to jako odmieniec, na czworakach, 
z kamienną flachą w łapie!).

 

nie, żeby zaraz: Wojaczek i "Modlitwa szarego
człowieka". ale pozwólcie, że będę sobie spokojnie 
zaniedbywać. w końcu niczego bardziej nie pragnę 
jak nie narzuconego ciepła, trochę miększych skór, 
przytulnych ciemnic. i by ozór wsuwał się w głębokie. 

 

niech mrówkoidzi wypełniają przykazania koncernów,
stosują się do paragrafów niesamowicie głupiej
Dezyderaty junior brand menagerów. 

 

ja przygarfieldzę, odskoczy mi się w opaczności, 
przejadę się po sensach istnienia
pazurem i grabiami, przeciągnę broną i pługiem.

 

co pozostanie? banalna wizja: 
słońcertmistrz sczytujący nuty spomiędzy
szeroko rozpiętych promyków wiolinowych.
bezguście, ale w żarówkach, ustrojone prądem. 

 

a jak się znudzi laba — przylezę z powrotem do kieratu.
z młotem. by później sprzedać w skupie
płaty potłuczonego żeliwa.
 

[violetta]

Dobra rada, fajny wiersz, ja też sobie wiele nie obiecuję, wszystko powoli samo przychodzi:)