Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

erekcjato chujowe

hania kluseczka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

hania kluseczka

hania kluseczka

Opublikowano
Opublikowano

miałam cię kochać
do końca szczytu
możliwości

słać ci wiązanki
na "k" i "ch"

miałam cię nosić na rękach
kiedy ty nie będziesz mógł
mnie unieść

a moja miłość
nagle wyleciała
gdzieś pomiędzy

kontem usług obcych
i dopieszczaniem
przychodów ze sprzedaży

tygrysów

została tylko
rozlana pomidorowa

wybacz













































sobie

5
beta_b

beta_b

Opublikowano
Opublikowano

Beknęła się ta miłość, znaczy że nie_do_strawienia. Chujowa wyszła, bez satysfakcji. Ale tekst klimatyczny. Takie trochę rozsypane zabawki, choć miało być "pożegnanie" na czysto. bb

hania kluseczka

hania kluseczka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@beta_b bardzo dziękuję za komentarz :)

a tak prywatnie dodam, że czy ja wiem, tak prywatnie i osobiście, miałam/ mam tylko jedną miłość w życiu (w sensie, do chłopa), nie wybaczyłabym na pewno chamskiej zdrady, która także realnie, by mi się nie "beknęła" bo co to da, trzeba żyć dalej:) i ewentualnie cieszyć się, swoim życiem :) 

hania kluseczka

hania kluseczka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Somalija pozwalać to możesz swojej desce do prasowania, albo swoim oknom, żeby się ładnie umyły, a mi możesz tylko naskoczyć, ale nie na odcisk, bo ich nie posiadam, popisy??? skąd to wzięłaś dziewuszko, to już nic opublikować nie można na portalu poetyckim z którego robisz swoją gar kuchnię, żeby się nie narazić na twoje krzywe kluchy, zazdrośnico?

1
Somalija

Somalija

Opublikowano
Opublikowano

@hania kluseczka Twój Wiersz jest do niczego... nawet jeśli będziesz mnie wyzywać, to mu nie pomoże, poprostu złośliwa autorka nie ma talentu i pomysłu... 

Powtórzenie ,,miałam" , małostkowość, słaby temat, szkoda zupy...

Ps. Robię pomidorową na 16 sposobów... z lubczykiem, czosnkiem, po hiszpańsku nie tylko po polsku jak Ty... a w kuchni

,,wiersze rodzą się najlepsze" ... spróbuj

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...