Wilczy sen

[Marcin Tarnowski]

Zamknąłem oczy pod okiem pełni –

Wilk zawył życzenie? Niech się spełni!

„Las” dziewanny wzniosłych łodyg morze

Ma stopa i ręka czy wpław zmoże?

Powinny, bo puszcza! za plecami.

Blisko-daleko samotnia mami

Kolor jej szary „lan” z metalu

Spokój, gdy jak przy pręgierzu, palu.

Pukam, Drzwi się niechętnie otworzą

Zewnątrz dzień, wewnątrz „noc” – oczy korzą

Się przed straszną czułą ciemnością.

Wchodzę myśląc czyją jest własnością?

Właściciel młody z wieków bagażem;

Wbrew, ku niemu a on taki władczy –

Znać arogant, a łagodnie patrzy.

U stóp kobierzec łaskaw mi wskaże

Klęknę a on tłumaczy i każe…,

A wszystko to zdadzą się głupoty,

Co mimo, zdadzą mi się to psoty.

Musiał zoczyć niewyraźną minę,

Bo spojrzał tak, że poczułem: ginę.

„Jam u władz, – co chciałbym w klauzulach!”

I targając mi włos na łbie rozczula.

„Radzić, prognozować się zdarzało…

 Słuchałbyś? Spełnić by ci się dało?”

Kojon patrzę w prawdziwą świecę,

Pomarańcz na stole, w sen śniąc lecę.

Jasno. Czyż rano? Pusto. Wychodzę,

Za drzwiami na przekór przez noc brodzę, –

Była pełnia. Zaszła? Tylko gwiazda,

Choć jasna, – planeta? Jowisz? Wilkom

Może latarnia, – macając przez las,

Jakiż wonny. Pod stopą konar trzasł

I prysnął jak od różdżki śniony świat.

Znów zasnę? Wstanę, łazienka, prysznic –

Pod wodą mrzonką sen moment się śni…

Znów myśl gna mi w Twą zwykłą stronę…

Na próżno?! – Czyż nie wszystko skończone?

 

Ilustracja: Petrus van Schendel (1806–1870) „Stilleben mit Äpfeln und Kerze” („Martwa natura z jabłkami i świecą”), przed 1870.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[violetta]

Kojący widok:)

[Tectosmith]

@Marcin Tarnowski Przyznaję, że bardzo trudny wiersz dla mnie. Zamysłu nie odgadłem a obraz, jaki powstaje w trakcie czytania zdaje się być nieźle pogmatwany. Jednak jest tam klimat, można go odczuć.

Pozdrawiam.