Inne spojrzenie, część 228

[Corleone 11]

                     - dla Belli i dla A. 

 

   - Upiekę nam dzisiaj szarlotkę - oznajmiła z uśmiechem Soa, gdy już wrócili do domu. - Chodzilła mi po głowie - jak to ujmuje się w polszczyźnie - przez kilka  ostatnich godzin. Zuza - zwróciła siè do gospodyni bezpośrednim zdrobnieniem - zechcij mi, proszę, towarzyszyć. Pokażę ci, co i jak. 

   - Chętnie - zgodziła się poproszona. - Tylko opowiedz mi dokładnie, bo nigdy nie piekłam... szarlotki - powtórzyła powoli nowe dla siebie słowo, chcąc wypowiedzieć je prawidłowo. Albo pokaż: czynność po czynności lub obraz po obrazie - zaproponowała. - Jeśli wyrażasz zgodę,  otwórz swój umysł. Zajrzę doń i wtedy będę wiedziała, co i jak - powtórzyła za Soą jej słowa.

   - Zgoda - odparła zapytana. - Zapraszam, chodź.

   Zuzanna przymknęła oczy, chcąc wszystko dobrze zobaczyć oczyma duszy. Zobaczyć i zapamiętać, chociaż przecież mogła później, za pozwoleniem Soi, ponownie odwiedzić jej umysł i jeszcze raz obejrzeć wykonywanie danej czynności.

   Jezus uśmiechał się, obserwując tę scenę.

   - Widzisz? - trącił Olega łokciem w bok, czysto ludzkim - a może jednak więcej niż tylko ludzkim - gestem. - Jak miło na nie patrzeć...

   - Oczywiście, że miło - przyznal zagadnięty. 

   - No-no - obie panie jak jedna i jak na komendę przerwały wokółwypiekowe czynności, wyprostowały się i obróciły ku swoim mężczyznom: jednym bokiem, potem tyłem, potem drugim bokiem i wreszcie przodem, ale w przeciwnym kierunku, eksponując każdostronnie swoje figury. - Jak miło, że wciąż wam się podobamy... 

   Oleg spojrzał na Jezusa, Jezus popatrzył na Olega.

   - To oczywiste - odrzekł ten drugi, uśmiechnąwszy się. - I tak już pozostanie.

   - Mamy nadzieję - Jezusożona i Olegożona jednogłośnie wyraziły osobiste, a zarazem wspólne odczucia. 

   - Kontynuujmy - Soa zachęciła przyjaciółkę. - A wy opowiadajcie, czego nie widziałyśmy - poprosiła Mistrza.

   - Ja opowiem, ja opowiem - zgłosila się Śmierć, pojawiwszy aspodziewanie. - Ale w nagrodę poczęstujecie mnie szarlotką... 

   - A to możesz jeść? - zdziwiła się Soa. 

   - Gdy wezmę na siebie ludzką lub inną żywą materialną postać, wtedy tak*  - odpowiedziała Śmierć, precyzyjna jak zawsze. - Skoro ustalone, opowieść za ciasto, to słuchajcie....

   - Z odprowadzeniem trzeciego był żaden problem - zaczęła - poddał się po krótkim oporze. - Za to czwarty sprawił trochę trudności: uparcie trzymał się życia. Dokładniej trzymała go przy nim zamieszkujaca go spora cząstka mrocznej energii. Ale i ona nie pomogła - bo i pomóc nie mogła - skoro przyszedł nań czas. O czym zresztą owa cząstka doskonale wiedziała - Śmierć rozpoczęła opowieść. 

   Opowiadanie przeciągało się wskutek zadawanych pytań, gdyż Soa wraz z Zuzanną dołączyly do słuchających mężów, zakończywszy wokołoszarlotkowe działania i wstawiwszy ciasto do glinianego pieca. 

 

                    *     *     *

 

   - A oto rezultat - poszedłszy uprzednio do kuchni w wyliczonym na przysłowiowe wyczucie momencie, Soa, wracając, przyniosła porcję dla męża.

 

   * To oczywiste i ponowne - jak, uważny Czytelniku, na pewno zauważyłeś - nawiązanie do filmu "Joe Black".

 

Cdn.

 

   Voorhout, 6. Grudnia 2023 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 8 Grudnia 2023 przez Corleone 11
Dodanie pliku (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@Corleone 11 Dla mnie? Piękne bluźnierstwo :))))

[Corleone 11]

@Leszczym

   Piękne bluźnierstwo, powiadasz?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Dzięki Ci wielce . Jeśli tylko otwiera Czytelnikom umysły i dusze na prawdę, iż religia stanowi ograniczenie, to niech mi się dobrze bluźni . A Ty trzymaj kciuki , o tak właśnie .

   Serdeczne pozdrowienia. 

[Corleone 11]

@Leszczym

   Po napisanym.

   Wielkie Ci dzięki za przeczytanie i pozytywne przyjęcie rozdziałów od dwieście dwudziestego trzeciego do powyższego

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Miło było ugościć Cię powieściowo. 

   Pozdrawiam Cię serdecznie. 

Edytowane 7 Grudnia 2023 przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)