Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Dymisja wieszcza

Druga już pani daje mi znaki,

Że Adam Mickiewicz jest [1] nie taki;

Że by wolała i że uważa...

A skąd się wzięło, że „wieszcz” nie zważa,

Żaden wieszcz z poglądów pana, pani -

Wąskie grono dymisją nie zrani! [2]

Chcą, by na wieszcza był lansowany:

Jedna „Norwid”, bo „zdystansowany

Od religii, sprawy narodowej...”

„Źle widziany zwiastun Polski nowej...”

Pani pono-polonistka bredzi!

Norwid u progu papieża siedzi

W wilię Walpurgii Wiosny Ludów

Z dubeltówką na straży Piusa,

Z Krasińskim, też pod bronią. – Wzrusza?

Was może nie, a Piusa i owszem, –

Dostrzegł ofiarę czy chwile gorsze? –

Czuje, że ucieknie? – do... Gaety?

Traf, po mordzie na Rossim, niestety...

Stąd Pius odpustem zupełnym zmaże

Grzechy Norwida i tych, co wskaże

Pół setki obcych Piusowi ludzi.

To obiekcje do „dystansu” budzi...

Potem: Norwid pierwszym piórem Rzymu, –

Pani zlituj się, tu tez nie podtrzymuj!

Czy był w dystansie do narodu?

Lecz „Klątwy” zmuszają do zawodu

A za nimi góra innych wierszy, –

Kto twierdzi pod ich lawinę pierwszy!

Druga pani twierdzi: „Czesław Miłosz”

Może bardziej, ale to też siłą,

Bo przeczytałbym „Traktat moralny”

Dla tej ideologii fatalny,

Co i dziś rozdaje jadem karty,

Pani nie czytałaś, – będą żarty!

Ogólniej, „żeby to nie był romantyk!”

Ale odpada też w Polsce Antyk, [3]

Najlepiej nowomodnego kierunku,

Co nie krzyczy Bóg, Polska, – ratunku.

Lecz po cóż Polsce WIESZCZ NARODOWY,

Co ślepy, a Kraj wypadł mu z głowy,

Co niczego nie chce, ni nie wzywa,

„Wieszczu” spraw błahych, żegnaj a bywaj!

 

[1] Właściwie bardziej, że dziś jest, niż że był wtedy.

[2] Bo to nie jest tak, że Mickiewicz, Słowacki, Krasiński czy Norwid zostali wieszczami kaprysem paru osób. To znaczy nie wątpię, że by chciały i próby były, ale fale czasu je zmyły.

[3] Po pierwsze nie znamy polskiego Homera sprzed tysięcy lat, ale gdyby pod jakimś kurhanem odkopano polską „Iliadę” i „Odyseję”, zostałyby one natychmiast wyklęte.

Edytowane przez Marcin Tarnowski (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Dark_Apostle_ Ten wiersz byłby świetnym wstępem do mrocznego opowiadania grozy. 
    • "Surrealistyczna podróż" /Przerwa między atomami/   Rozszczelnia się nagle tkanka dnia, niepostrzeżenie, bez zbędnego echa. To nie koniec, to tylko prześwit, gdzie grawitacja przestaje pytać o imię. Jesteśmy z wszystkim co posiadamy, w tej szczelinie, której nie widzą oczy, niesieni prądem, co nie zna brzegów, ku pieśniom, co rodzą się z ciszy.   Nie trzeba krzyku, by pękła szklana ściana powietrza. Wystarczy oddech, miękki jak mech na skraju lasu, gdzie czas nie ma zegarka i nic nie musi się zdarzyć. Rozluźnij dłonie. Pozwól, by niepokój spłynął jak kropla deszczu po szybie, którą noc przemywa oczy.   Tam, gdzie jesteś,  i tu, gdzie ja trzymam rytm, niebo ma ten sam odcień spokoju. Wystarczy być. Bez ciężaru oczekiwań, w tej krótkiej pauzie między jednym a drugim uderzeniem serca. Geometria tęsknoty rozpuszcza się w błękitnym kwadracie.   Punkty bez powrotu stają się liniami, które nie pytają o cel. Pamięć to tylko kurz wirujący w snopie światła, które nie ma źródła. Przesiewamy milczenie przez gęste sita, aż zostanie tylko to, co nieważkie. Słowa to tylko cienie ryb płynących pod taflą nieistniejącego jeziora.   Wszystko jest echem, które zapomniało, kto je wywołał. Jesteś kolorem, którego nie ma na palecie. Czekaniem, które przestało liczyć minuty. Pustka nie jest brakiem, jest tylko najczystszą formą obecności. Rozpryskują się galaktyki pod powiekami, atomy tańczą walca w próżni między myślami.   Jestem pyłem, który śni o byciu słońcem, podczas gdy kręgosłup staje się osią świata. Nie ma góry, nie ma dołu, tylko nieskończone "teraz" rozciągnięte na ranie czasu. Cisza wybuchła supernową w pokoju. Wypijam mrok zamiast herbaty, czując na języku smak miedzi i gwiezdnego wiatru.   Wszystkie mosty stały się horyzontem zdarzeń. Nie szukaj mnie w słowach. Szukaj mnie w przerwie między atomami, tam, gdzie muzyka sfer gra solo na nerwach. Jesteśmy tylko wibracją w wielkim nic, które jest wszystkim.   Zegar wykrwawia się białą farbą na podłogę, z której wyrastają szklane żyrafy o oczach z bursztynu. Twoje imię, wymawiane wspak, zamienia się w klucz do drzwi, których nie ma. Śpimy na grzbietach wielorybów płynących przez piaski pustyni, podczas gdy nasze sny szyją ubrania dla wiatru.   Wszystko jest już napisane w powietrzu, zanim pomyślisz, że w ogóle jesteś. Zgaś światło wewnątrz myśli. Słyszysz? To tylko my, stajemy się światłem, zanim zdążymy o tym zapomnieć.   -Leszek Piotr Laskowski 
    • @KOBIETA Żartujesz  Jeśli tak odebrałaś przepraszam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie pierwsza mówisz, że  mam idiotyczne żarty.  Pozdrawiam 
    • @KOBIETA Och,cóż za odbiór.  Jeśli tak odebrałaś przepraszam.  Kobiece czytanie intencji... to spory problem 
    • @Jacek_Suchowicz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...