dziwią sie puste szklanki

[joanna joasajka]

w założeniu powstałam rzeczy wszelkich kształtów
symetrycznego spajania, skłaniając się pokątnie
mierzę temperaturę myśli niekoniecznych, zimno
uciekam.
przenikam do kuchni, tam zawsze ostatecznie i ciepło,
i z fusów od herbaty wywróżyć odgłos można absolutny,
i tylko czasem, gdy kropla ginąc w zlewie
obija moje czoło absolutem
boli.
kolejny raz
nie udało się,
a szklanka się dziwi
pusta

[kall]

wcześniejszy twój wiersz skrytykowałam. był dla mnie jakiś mdły. ten zaś naprawde do mnie trafił. jest w nim coś takiego, co pasuje do mnie, do mojej teraźniejszej sytuacji, do mojego życia. piszesz jakby właśnie dla mnie :) to miłe uczucie... dlatego pisz takich wierszy jak najwięcej (ale samolub ze mnie :))

Pozdrawiam oczywiście bardzo plussssowo
Kalina

[Michał_Zawadowski]

Aj, wiem że to nie zawsze jest najważniejsze, ale taka forma utworu boli. Boli i rozrywa.
Poza tym raczej ciekawie, począwszy od "powstałam rzeczy", a skończywszy na kropli, absolucie i szklance. Może jeszcze nie każdy fragment do końca zrozumiałem, ale to właśnie dobrze.

pozdrawiam
MZ

[joanna joasajka]

dla Wszystkich jedno słowo

DZIĘKUJĘ

i pozdrawiam pięknie

[Dominika M.]

Wiersz dobry, ciekawy, ale entery chyba konieczne, przynajmniej mnie czytałoby się przyjemniej. I jeszcze "absolutny', "absolutem" tak jakoś mi nie leży, ale fakt, że zastąpić trudno. Pozdrawiam :)

[Ona_Kot]

absolutny, absolut...
trochę przeładowany ten wiersz

średnio przemawia do mnie

pozdrawiam

ps. przekombinowany