Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

we fioletowe włókna żyłek

odziała mnie natura - 

najpiękniej...

lecz o moją siłę nie zadbała

 

w chorobie płuc wątłych leżę

taka samotna teraz

wzrokiem chłostam  

szkaradny kadr - 

trupią bladość twarzy...

 

ciemność oczu iskrzy 

żałośnie...

róż popękanych ust 

wykrzywionych w podkowę -

powoli szarzeje

 

a jednak przetrwam

chłodną jesień

zimę mroźną

każdy krzyż pański przetrwam 

byle do wiosny

 

 

 

Edytowane przez Ewelina (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Ewelina jest czego zazdrościć:) ostatnio zdjęłam lustro i oparłam na podłodze i tańczę, trenuję, różne znam tańce, brakowało mi tego, tej wolności w domu, ale fajnie jest oczywiście chodzić na imprezki i z kimś zatańczyć, z jakimś Latynosem :) zielona herbata jest dobra na przeziębienie, a ja piję rano i wieczorem ją w dużych ilościach, bo w ciągu dnia owocowe lubię napary do posiłków:) 

Opublikowano

@duszka dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

takie "wybuchy" są mi bardzo bliskie, taka właśnie jestem. Nazywam rzeczy po imieniu, jak mi jest źle to wyrażam to wprost, a na końcu zawsze się podnoszę z kolan.

Pozdrawiam ciepło

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Solidaryzuje się.

Choć to jeszcze strasznie długo.

I życzę tradycyjnie zdrówka.

 

Mnie to nie ma co życzyć, bo ja jestem zawsze na coś chory.

Taka już moja uroda.

 

Ty to nie musisz trenować, bo i tak ładnie tańczysz.

Masz to w genach.

 

 

Edytowane przez Rafael Marius (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Tak, to w tym kierunku rozważania. Czy ja przed przyjęciem substancji i po to nadal ja. I czy lecząc objaw nie tracimy jednocześnie czegoś bardzo cennego, czegoś bardzo indywidualnego  w człowieku - na przykład jego ekspresję, jego barwny rys... Czyli nadal antypsychiatryczne rozważania rodem z "Lotu nad kukułczym gniazdem". Rozmawiałem kiedyś o tym z koleżanką-psychiatrą. Mieliśmy różnicę, bo według niej leki pomagają osiągnąć swoisty punkt 'normalnego indywidualnego stanu emocjonalnego'. Jakby ktoś założył okulary.  Osobiście jestem sceptyczny i broniłbym się przed lekami do samego końca, ale rozumiem, że są sytuacje gdy farmakologia jednak polepsza dobrostan.
    • Dziadzio Władzio rzekł wnuczkom (Zagacie): Teraz moje są rządy na chacie! I nie kwękać już mi tu. Macie luz-blues do świtu, babka spędza tę noc na sabacie.
    • ,, Pan mym pasterzem ,  nie brak mi niczego ,, Ps 23    rodzę się nagi bezradnie spoglądam  na świat  krzyczę głodny    jedzenie jak kasza manna z nieba  gratis    jeszcze nic nie zrobiłem dobrego  ani złego  a jestem syty    mama dach nad głową  czy to nie piękne    Pan moim pasterzem ... Jezu ufam Tobie    3.2026 andrew  Niedziela, dzień Pański   
    • Tak było pięknie - w pamięci zostanie. I tyle kwiatów na chłodnej płycie.  A dzisiaj wstaje nowy poranek i co z nim zrobić,  gdy boli życie.    Z żalu omdlewa. Co zrobić ma matka? Słońce znów świeci, ale nie dla niej.  Wiosennie śpiewa znów ptaków dziatwa.  ....... nie ma.  Świat idzie dalej.    Jak to opisać, gdy dziecko odchodzi.  Śmierci wydane nagle, bez woli.  Nikt tego nie chciał. Jak się pogodzić z pustką największą,  która tak boli.     PS Mam wątpliwość, czy mam prawo w ten sposób pisać, ale to impresja i moje emocje.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Aby rypła małpy ryba   Ale małpy! Rypła Mela
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...