Rozpad pamięci

[Arsis]

Tęsknię za tobą, tak po prostu.

 

Kocham cię.

 

Byłaś tu i jesteś, i jesteś wszędzie. To było wtedy, pod wieczór. W lecie dusznym i parnym.

Byliśmy… Wśród kwiatów, wśród płatków nasturcji, w cienistości, w blasku…

 

Pamiętam…

Cóż pamiętam?

 

Pamiętam twoje oczy i usta twoje,

olśnione blaskiem wieczoru.  Drżące w kącikach refleksy…

 

Pamiętam… i pamiętam wiele. 

A czy ty…  

Powiedz, czy ty…

 

Budzę się w jakimś starym pogorzelisku pełnym skorodowanego żelastwa.

Wokół mnie, nade mną kłębowisko żeliwnych rur, poplątanych kabli…

 

Opuszczona fabryczna hala, cuchnące smarami wypatroszone frezarki, pozacierane tabliczki

znamionowe, walający się pod nogami pogięty złom.

 

Co to takiego? Nie mam pojęcia. Od zawsze to nie miało sensu

 

Dokąd one…

Dokąd tak…

Donikąd tak…

 

Tak jakby zastały krwiobieg kogoś albo czegoś… Jakiegoś pradawnego bytu, zagadkowej

egzystencji.

 

Czekałem wtedy na przystanku,

jeszcze żyła moja matka,

ale wiedziałem, że już wkrótce jej nie będzie.

 

Ona umarła i umiera nadal,  

umierając w nieskończoność na moich rękach

z wielkim zdziwieniem w oczach. Takim niepojęcie wielkim.

 

Tak więc przechodzę przez długie przedpokoje, ciemne pokoje z oknami

zaciągniętymi ciężkimi storami.

 

Ranią mnie i oślepiają nitki

deszczowego świtu,

które przesączają się, które wpadają, które…

 

Tak więc przechodzę powoli, albo raczej płynę wcale nie dotykając ziemi. Więc skąd to

skrzypienie podłogi?

Ułożonych w jodłę dębowych klepek?

 

Opuszczona otchłań wypełniona potęgą

piskliwej w uszach ciszy,

mżeniem wirujących cząsteczek kurzu w szarych tu i ówdzie prześwitach…

 

Skąd

idą?

Dokąd?

 

Spójrz, znowu się zapadłem

w bezkresie,

tym właśnie bezkresie.

 

Wyszedłem z ziemi,

idąc do niej na powrót...

włócząc się zatęchłymi piwnicami

 

Ściskam palcami cząsteczki powietrza. Dużo go między tobą a mną,

coraz więcej.

 

Oddala nas od siebie rozszerzająca się przestrzeń

rozpędzona nieubłaganą entropią.

Aż do ostatecznego rozdarcia, unicestwienia wszelkich resztek czasu, wszelkiej pamięci.

 

Spadają zewsząd wzniecane przez wiatr

szeleszczące gazety, śmieci, ptasie pióra i powtarzają się w oddali wciąż jakieś westchnienia

na zasadzie echa.

 

Czyje?

Nie

wiem.

 

Twoje?

Moje?

… niczyje…

 

Nie ma to już żadnego znaczenia, albowiem nie ma…

.

 (Włodzimierz Zastawniak, 2023-11-19)

 

 

 

Edytowane 19 Listopada 2023 przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Coś pomiędzy białym wierszem a prozą.

Nawet dobrze się czyta. Oniryczno-zanikowe klimaty są mi bliskie :)

 

Pozdrawiam 

 

Deo