Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

stuk-stuk
oto idę
nie spotkasz mojej drogi podczas spaceru
nie ujrzysz mego cienia w słoneczne popołudnie
oto idę
mój anioł nie nosi tobołków i chrustu
mój kark nie ugina się pod ciężarem balastu
oto idę

stuk-stuk
kopyta mego diabła depczą mi po piętach
stuk-stuk
moja przystań wieczności już blisko
oto idę
stuk-stuk

stuk-stuk
krajobraz mój naszkicowany starym ołówkiem
bezbarwne słońce w kolistych ruchach ręki
oto idę
mój malarz pochowany w zbiorowej mogile
mój malarz przybity do ściany
stuk-stuk
oto idę

stuk-stuk
mosty którymi szłam już spalili
lasy w których się ukrywałam wyrąbali
stuk-stuk
moje kroki topnieją w blasku latarni
stuk-stuk
burza unosi się gniewem nad moją żywą trumną
oto idę
stuk-stuk

stuk-stuk
moje cienie włóczą się po drzewach
oto idę
anioły tańczą nade mną swą żałobę
stuk-stuk
moje ręce zimne jak grabie wysokiego grabarza
oto idę

stuk-stuk
moje kroki tułają się po łysych pagórkach
stuk-stuk
wzrok mój goni chmarę dzikich kruków
oto idę
groby zapadają się pode mną trzeszcząco
stuk-stuk
świt zbiera swoje krwawe żniwo w słońcu
oto idę

stuk-stuk
jestem mgnieniem śmierci na murze twego domu
oto idę
zaglądam przez ciemne okno
okiennica uchyla przede mną twoje tajemnice
stuk-stuk
przystają na chwilę
moje paznokcie suną po metalowym parapecie
stuk-stuk
czekam na twój oddech by go pochwycić
czekam
czekam
stuk-stuk

czekam

stuk-stuk
stuk-stuk
stuk-stuk

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man Dziękuję. Pozostaje tylko czekać na pierwszego folołersa.
    • kocham cię jakby serce było studnią bez dna rzucam w nią twoje imię a ono spada i spada i wciąż nie słychać dna twoje imię w moich ustach jest jak kometa przechodząca przez krew zostawia za sobą świetlisty ogon którym moje serce jeszcze długo płonie twoja obecność jest ciepłym światłem w zamkniętym pokoju dotyk twojej dłoni jest małym świtem który wschodzi na mojej skórze i boli mnie ta granica że nie mogę stać się twoim ciałem a tylko jego cieniem który próbuje wrosnąć w ciebie na zawsze a ja chcę więcej więcej twojego oddechu który pachnie nocą więcej twoich włosów rozsypanych na poduszce jak jasne ziarno gwiazd więcej twojego śmiechu który odpryskuje od ciszy jak krzemień rzucony w mrok kiedy jesteś blisko noc otwiera się we mnie jak ogród gwiazd a każda z nich dojrzewa do twoich palców kocham cię tak zachłannie jak ziemia która po tysiącu lat suszy pierwszy raz pije deszcz twoje ramiona są dla mnie korytem wezbranej rzeki w którym nurt zapomina o istnieniu morza płynę w niej i nie chcę brzegu twoje usta mają w sobie ciepło chleba i ciszę ognia są mapą zapomnianego języka którym moje ciało uczy się modlić od nowa jesteś w moim krwiobiegu jedynym brakującym pierwiastkiem bez którego tlen przestaje karmić płuca a miłość w tobie to jedyna rysa na szkle czasu przez którą wycieka ze mnie wieczność bo pragnienie wrasta we mnie jak dzikie wino w szczeliny muru rozsadzając krew od środka jego korzenie oplatają serce jego liście piją moją krew by karmić gwiazdy których w tobie szukam i wtedy czuję jak moje serce rozszerza się nagle jak wszechświat w pierwszej sekundzie stworzenia i wszystko co we mnie istnieje biegnie ku tobie z prędkością światła bo miłość nie jest spokojem miłość jest głodem a ja jestem w nim bez końca i to jest głód który nie zna nasycenia płonę w tobie jak gwiazda która nie może się wypalić          
    • nikt nie zabroni mi marzyć ani kolorowo śnić mówić prawdę uczciwie żyć ja o tym decyduje bo nie interesuje mnie wcale polityczna nić która fałszywie podpowiada kim i jakim mam być
    • Na salonach nie wypada głośno stukać w cudze uszy. Tu kruszeje wszystko, oprócz sądów. Mydlą oczy manierami, glazurują wszelkie skazy, aż lśnią niewinnością, której nigdy nie było.   I jeszcze ci nakażą nie być jak tamten: zbyt prawdziwy, zbyt ciężki, zbyt żywy na ich porcelanę.   Ach, biedny on… Na proszek go ścierają, wmieszają w filiżanki i talerze, a potem uczą, że nie pasuje do stołu.   Taka oto ironia, tego biednego…
    • @hollow man   dłoń sunie po plecach Lenny jest ciepła  obrazy budują klatki z pięknymi ptakami Jest zniewolona dotykiem Pani świata  tylko wyobraźnię bóstwi przeciąga się do pęknięcia struny podana jak w fantazyjnej oberży  krzyk ptaków zagłusza twardy jęk naprzeciwko miękkich ust
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...