Jego słowa do jej muzyki

[ewan_mcteagle]

Nigdy dotąd nie wyjeżdżała z domu. Miała dziesięć lat
i pierwszy raz widziała śnieg. Ty miałeś jedenaście
i zdawało ci się, że widziałeś wszystkie zimy świata.
Uśmiechnęła się promiennie, gdy z poświęceniem
turlałeś wielką śnieżną kulę. Pomyślałeś trzy razy
nim rzuciłeś nią Panu Bogu w okno. Nigdy potem
nie bałeś się tak jak wtedy. Ale warto było zobaczyć
jak jej oczy wędrują do nieba a stopy trzęsą się w
przemoczonych kaloszach.

Zawsze słuchała przyciszonej muzyki. Miała czternaście lat
kiedy pierwszy raz ujrzałeś jak otwiera usta by
wydobyć z nich słowa. Patrzyłeś jak udaje, że tańczy
unosząc ręce nad głowę, ramionami wtulając się
w powietrze. Wyobraźnią uchwyciłeś jej biodra,
zastanawiając się; jakby to było?

Często podkradała rodzicom wino. Miała siedemnaście lat,
gdy tańczyła, tym razem naprawdę. Opuszkami
palców wybijała rytm na swoich udach. Marzyłeś o tym
by zatańczyła na twoich w rytm jej piosenki. Była w stanie
przełknąć tę zniewagę kieliszkiem czegoś mocnego,
po którym nie musiałaby pamiętać, że śnieg tamtej nocy
padał przez dach. Spoglądała w sufit, gdy zapatrzony
w jej brzuch próbowałeś napisać słowa do jej muzyki.

Serce biło w niej tym samym rytmem. Miała dwadzieścia lat
a ty wciąż byłeś o rok głupszy.

[Quimeen]

Dla mnie to proza.
Ale oceńmy jako wiersz, więc:
- przegadane!
- przegadane!
- przegadane!
Dosyć.

Może tak:
- infantylność (gdzieniegdzie)
- metafory – gdzie?

Nie to nie dla mnie, wytnij przynajmniej dwie strofy.


Pozdrawiam.

[Ania_Kos]

4 lata temu ... zajrzysz tu jeszcze, Autorze?
jak dla mnie - świetne!