Ciepło

[Adam Paśko]

Świat ten zimny jest,

jak Alp białe szczyty.

Twardy jak lód,

co tundrę skuwa.

Wiatr przeciwności,

w twarz chłodem zacina. 

 

Schronienia człowiek nie znajdzie,

na siebie liczyć musi.

W tym mrozie zamarznie,

Ciepło bardzo kusi.

Tak oto przed dwoma ścieżkami zawsze staje.

 

Albo się on w blasku nadziei ogrzeje,

co miła jest i przyjemna,

i promieniami swymi przyszłość mu oświetla.

Lecz jak słońce zachodzi,

tak i ona zajść może,

a wtedy, w noc życia swego szczękać zębami człek będzie.

 

Albo się on w ogniu nienawiści osmali,

i czarne jak sadza się jego serce stanie.

Krzesiwem mu będą inni,

hubką ból przez nich czyniony,

drwem zaś chłód tego świata.

 

Bo świat ten zimny jest,

jak Alp białe szczyty...

 

 

[Monia]

@Adam Paśko Trochę jest tutaj o brutalności dzisiejszych czasów taka mi się przynajmniej refleksja nasunęła pozdrawiam serdecznie;)

[Deonix_]

Wiersz rozpoczął się klimatycznie, nieco baśniowo, 

ma pewne - że tak to ujmę - podszycie filozoficzne, ważny przekaz. 

Ale jakoś niezbyt przyjemnie mi się go niestety czyta. 

 

Narracja skręca w prozę, nie ma regularnej budowy,

ale jednak często stosujesz tutaj szyk końcowy, co jest dla mnie męczące. 

Do tego dochodzą jeszcze archaizmy, patos, niezbyt oryginalne metafory dopełniaczowe,

przede wszystkim "noc życia". 

 

Nie wiem czy bez tego wszystkiego ten utwór przekazałby to, co myślisz i czujesz,

w związku z tym nie zamierzam Ci niczego narzucać odnośnie treści i budowy. 

Ale w tej chwili forma przekazu jaką tu przedstawiasz - nie odpowiada mi, sorry. 

 

Pozdrawiam :)))

 

D.