Zatrzymanie

[Ewelina]

znikam pod powiekami 

tropię ciemne plamki na ścianie tęczówek 

ośmielona przestrzenią

warkocz rozplatam 

w skakanki długość 

brnę z fantazją

rzeką wartką niedomówień...

oddycham 

głośno i ciężko 

w wyraziste kształty - 

wolno się wtapiam błękitem 

niby języki ognia 

niby rozdarte serca 

płynę leniwie

spojrzenia marzeniami pęcznieją  

i strumień płynie - 

z nim ciało jakby pięknieje 

 

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Moja babcia miała taki długi, jak byłem mały, ale potem obcięła na krótkie, bo za dużo było z tym roboty.

 

Dobrze jest płynąć wraz ze strumieniem rzeczywistości. Wtedy życie jest piękne i stajemy się jakby młodsi. Zewnętrznym wyglądem też.

[poezja.tanczy]

@Ewelina

Dużo się dzieje

Ale dobrze, kolorowy wiersz

 

Pozdrawiam

[Ewelina]

@poezja.tanczy to tak jak w życiu, czasem też się dużo dzieje :)

Pozdrawiam :)

@Rafael Marius moja babcia zawsze miała długie włosy i nosiła kok. Dla mnie był on atrybutem "babcinności" :) Jako dziecko nie byłam w stanie wyobrazić sobie babci bez koka.

 

Fakt, w życiu warto płynąć z prądem, można odpocząć i się zrelaksować, pozwolić się życiu nieść, nie stawiać oporu, nie złościć się...

 

[Tectosmith]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jakoś nie odbieram tego strumienia jako strumienia życia. Coś innego powstaje w mojej wyobraźni, coś nieskazitelnie czystego i bliskiego naturze.

Jeśli zaś idzie o ten "strumień życia" to gdybym mu się poddał to po prostu już by mnie nie było. Trzeba było twardo stanąć w tym strumieniu, zabetonować stopy i po woli ruszyć do góry, do źródła.

 

Bardzo ładny wiersz, miło się czytało. Pozdrawiam serdecznie.

[Ewelina]

@Tectosmith dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Interesujący i wyjątkowy komentarz. Tak wiele różnych znaczeń ma jedno słowo: "strumień"... 

Tak, masz rację, czasem nie wolno się poddawać strumieniowi życia. Czasem trzeba zawalczyć.

Pozdrawiam serdecznie

 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja również nie otaczający świat miałem na myśli.

Lecz coś wewnętrznego, czego nie potrafię wyrazić.

Słaby ze mnie poeta.

[violetta]

wrażliwa duszka z Ciebie, zawsze piszesz subtelnie o szczegółach, których się nie zauważa.

[Ewelina]

@Rafael Marius myślę, że z tym słabym poetą to przesadziłeś. Ciężko prozą zdefiniować coś co może uchwycić tylko poezja. Tak przynajmniej mi się wydaje :)

@violetta wokół tyle pięknych szczegółów, że żal byłoby ich nie zauważyć :)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tych właśnie subtelnych stanów duchowych wyrazić nie sposób.

Szczególnie w komentarzach.