Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Aster


Rekomendowane odpowiedzi

Czasem się człek czuje,

jak ten aster samotny,

co spośród wszystkich ziół polnych,

najpóźniej jest przez jesień gaszony.

 

Ostatni wierny,

co na pękniętym ołtarzu świeczkę zapala.

Marzyciel jedyny,

co idei bez życia jeszcze służy.

Żołnierz niepadły,

co za martwą sprawę walczy wściekle.

 

Lecz wiatr chłodny nadleciał,

i kwiatuszkowi szepcze:

"Nie płacz ty, chwaście mizerny,

i spójrz jak inni też cierpią".

 

Rozgląda się zatem aster smutny,

i cóż takiego on widzi?

Trawy żółte,

co koloru się swego wyzbyły,

i szeleszczą rozpaczą suche.

Kamienie zimne,

co nie pytają czemu tu leżą,

a los ozdoby polnej zupełnie im starcza.

 

Gdzież są ci żywi!?

Gdzież są świadomi!?

Gdzież bracia i siostry, co to brzemię dzielą!?

 

Opuścił główkę aster srebrny,

i zamilkł.

Na szepty wiatru - głuchy.

Na słotę listopadową - nieczuły.

 

Czy na coś czeka?

Czy na coś liczy?

Tak - na mróz grudniowy,

co go z tej łąki martwej uwolni...

Odnośnik do komentarza
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...