z dorosłych historii dziadka

[vice]

a pamiętasz jasiu jak jej sutki kłuły bluzkę?
pamiętasz jej oczy wbite w winorośl
oplecioną wokół barier; w fiolet kiści ?
pachniało winem a ona miałczała jak kot
wygrzebując z włosów uczucia. pamiętasz
jak mówiła o snach w zadbanych ogrodach?
straszyła wolnością sumienia i czarowała
w nas dobro z korzeni i księżyca?

pamiętam ten księżyc który grzał
przez dach altanki w ogródku dziadka.
pamiętam jego zręczne dłonie i do dziś
znam zapach tych jego historii. i te sutki.

zawsze gdy stroszyła wizję zapinała
się od wewnątrz jeżyła na sztorc i układała
przez kilka dni; jak daleko od niej milczeliśmy
sobą o tym wszystkim? dziś stawiam dęba
jak włos na przegubie ręki i nie chcę być
zjechany przez większą dłoń. a pamiętasz?
jak kucała nad światem? pluła na nazwy
i mięła legendy? pamiętasz ? jak tuliła wodę
a woda śliniła jej jakby niedorosły policzek

[Arena Solweig]

Wiersze „wspominkowe” zawsze budzą uczucie pełności. Wylewają z siebie dużo ciepła, unoszą ponad czas, są niby osobiste a jednak uniwersalne. Takie wrażenie po przeczytaniu Twojego – nie umiem powiedzieć, że się nie podoba, przeciwnie. Zastanowiłabym się jednak nad znakami zapytania – niektóre są zupełnie zbyteczne, bo pytania raczej „retoryczne”, mają aspekt gawędy. Pozdrawiam serdecznie Arena

[Messalin_Nagietka]

miły pamięciowy obraz - na plusik
MN

[Paweł_Kolcaty]

Arena trafnie uchwycił charakter utworu - gawęda. Ale jaka piękna gawęda!
To nie jest wiersz wspomnieniowy, w każdym razie - nie tylko.
Ja odebrałem go jako erotyk z oryginalną głębią filozoficzno-metafizyczną.
Jest w nim nastrój z "Półbaśni" i wielu innych utworów Tadeusza Nowaka.
Bardzo mi się podoba.

Ściskam dłoń,