u Dziadków

[Wiktoria Hieacynt]

Rosa na włosach, usta jak wianki.
W mdłe poranki, kubek zsiadłego mleka.
Piaszczysta droga, do lasu, po jagody
w płonący dzień. Babcia piecze chleb,
z makiem czarnym
z ostem.

Gniecie ciasto pulchnymi palcami,
z zaciętością wypukłą w każdej zmarszczce
na twarzy, z dziecinnymi, poziomkowymi policzkami
z ostem.

Usta jak motyle, siano we włosach.
W pustą noc, kubek grzanego piwa.
Skrzypiące schody, na strych do starej
babinej komody. Dziadziu krowy doi,
mleko ciepłe, białe
z ostem.

Gniecie wymiona poranionymi palcami,
z zaciętością wypukłą w każdej zmarszczce
na twarzy, z błękitnymi, chłopięcymi oczami
z ostem.

[zielen oczu]

ja już mówiłam co on dla mnie znaczy...dlatego bardzo się cieszę, że jest tu i u mnie

pozdrawiam zielono
natalia

[Nula Brzoskwinia]

lubię tematyke wierszy o dizadkach- sama mam dwie wspaniałe babcie i dwóch równie niezwykłych dziadków :) więc na wstępnie mały plus za temat przewodni :)

konsekwetnie trzymałas sie tego ostu, ale to mi tulko zburzyło ciepło wiersza (wiem, przemijanie i starość)..ale tak miło czytało się o tych policzkach i całej reszcie... może troche więcej optymizmu? Szklanka nie musi byc w połowie pusta ;)

Wiersz lepszy "duchowo" aniżeli technicznie

Pozdrawiam, ANia

[Dominika M.]

"Rosa na włosach, usta jak wianki.
W mdłe poranki" -ten rym celowy?

Poza tym trochę za dużo przecinków (jak dla mnie, oczywiście :)

Mimo tego miło się czyta, a "z ostem" można sobie pokombinować, co do znaczenia.
Zgadzam się z Anią - "Wiersz lepszy "duchowo" aniżeli technicznie"