Spóźniona myśl

[minerva]

Stanąłem w drzwiach 

I zdałem sobie sprawę, 

Że wszystko runęło w piach.

To dla mnie nierzadkie przeczucie

Lecz tym razem to uczucie 

Narastało i wzrastało.

I czułem jakby mnie na rzeź hodowano.

 

Otarłem łzy, 

Spojrzałem za siebie. 

Tylu wspaniałych ludzi. 

Wszyscy z przyszłością, marzeniami,

solidnymi korzeniami. 

 

Oraz ja. 

Marny, parszywy, grzeszny 

A w tym wszystkim taki pocieszny.

 

Przez umysł przebiegła mi myśl 

 Wtedy słone krople ozdobiły moją twarz. 

 "Oni mnie nie nienawidzą." 

 

Lecz było już za późno, 

Bo wiatr zatrzasnął drzwi, 

Już miesiąc temu.

Ale ktoś dalej w progu tkwi, 

Nie pojmując, że to wszystko tak się skończyło

Jakby nigdy się nie wydarzyło. 

[Deonix_]

Coś czuję, że temu wierszowi lepiej byłoby w bieli, 

rymy, zwłaszcza te gramatyczne - wyskakują jak filip z konopi. 

A co do treści - żal mi Peela, rozumiem, że cierpi, ale jakoś nie umiem tego współodczuwać. 

Cóż, najwyraźniej duma i poczucie własnej wartości, mi na to nie pozwalają, 

rozumiem ludzi, którzy mają dystans do własnej osoby, ale nie rozumiem tych, którzy się poniżają 

i nie szanują. I to jeszcze nie wiadomo, z jakiego powodu. 

 

Pozdrawiam i życzę Peelowi zagustowania we własnej osobie :))

 

D. 

[minerva]

@Deonix_ Bardzo dziękuję za opinię! 

Niestety, jakoś nie lubuje się w pisaniu wierszy białych, sam nie wiem właściwie dlaczego. Może powinienem przynajmniej spróbować się do nich przekonać. 

 

Pozdrawiam!