Góra

[Anka Bla]

góro
kąpiesz się w zorzy o świcie
płoniesz rumieńcem o zachodzie
klęczysz zgarbiona pod ciężarem nieba
twoje smrekowe włosy
łaskoczą obłoki
otulona szalem mgły
zasypiasz
ty
i twoje tajemnice

śnię ciebie
moja góro
chcę wiedzieć
co czujesz
w czasie letniej burzy
gdy nitka błyskawicy
łączy cię z niebem

[Anka Bla]

Dzięki Julio! Może i masz rację z tą "zorzą świtu", ale w konsekwencji powinno też być "płoniesz rumieńcem zachodu" i kto wie, czy tego tak nie poprawię. A piosenki, sorry, nie znam. Anka

[Luthien_Alcarin]

końcówka mi się pdoba, ale początek zbyt pompatyczny... pejzaże naogół kojarzą mi się z lekkościa, pewną swiezością, zmiennoscia, dynamika; mimo iż góra jest obiektem wyjatkowo statycznym chyba nie można jej tak cięzko przedstawiac

Pozdrawiam
Agata

[Anka Bla]

Dziękuję, Agato, że zerknęłaś na moją górę innym spojrzeniem. To nie jest góra wgryzająca się w niebo, a właśnie taka skulona. Nie chciałam tego wierszyka przegadać, ale wyobraź sobie górę przygniecioną ciężkimi gradowymi chmurami. Ona nigdy nie będzie lekka. Będzie zawsze statyczna i ciężka. Przepraszam za ten wykład. Tak mi się napisało. Pozdrawiam. Anka