Odcień samotności

[Ewelina]

dni się zlewają - 

prawie przyjemnie...

od wschodu do zachodu słońca 

cisza tak lepka

i szepty wiatru...

ach zapragnęłam drugiego człowieka 

niech mi ten spokój zbełta! 

 

 

 

[poezja.tanczy]

Zawsze tęsknimy do tego czego nie mamy 

 

Pozdrawiam serdecznie

[Ewelina]

@poezja.tanczy tęsknimy i to takie naturalne. 

Pozdrawiam ciepło :)

[Rafael Marius]

@Ewelina

Na bezludnej wyspie?

[Ewelina]

@Rafael Marius myślę, że samotności można doświadczyć nie tylko na bezludnej wyspie. 

[duszka]

@Ewelina Te dwa pragnienia należą do nas i powstają naprzemiennie... Ładnie oddałaś  moment wymiany tych pragnień i nastrojów. Pozdrawiam :)

[Ewelina]

@duszka dziękuję Ci serdecznie za zatrzymanie i trafny komentarz. 

Pozdrawiam ciepło :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba się - 

                                        Pozdr.uśmiechem.

                                                  

[Ewelina]

@Waldemar_Talar_Talar dziekuję bardzo :)

Pozdrawiam słonecznie

[Amber]

 Fajne, niewygórowane oczekiwania od człowieka, niech ten spokój zbełta. Pozdrawiam.

[Ewelina]

@Amber za dużo nie na co oczekiwać to będzie mniej rozczarowań ;)

Pozdrawiam :)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jasne. Ale do treści pasuje.

Bezludna wyspa może być również metaforą, podobnie jak pustelnia.

 

Są tacy, którzy w swojej samotności popłynęli już tak daleko, że nikt ich już nie odnajdzie na bezkresnym oceanie izolacji.

A oni sami nie posiadają żaglowca by wrócić.

 

Choć na co dzień mogą wyglądać tak jak każdy z nas. A nie jak rozbitek... już nie wołający pomocy.

 

Rozbitkowie są wśród nas.

Warto ich dostrzec nim będzie za późno.

[violetta]

na bezludnej wyspie to tak bym nie chciała.

[Ewelina]

@Rafael Marius tak, jak najbardziej masz słuszność. Myślę, że sporo jest takich ludzi. A teraz wszyscy zajęci są sobą, dlatego tak ciężko uzyskać pomoc czy wsparcie. To bardzo rzadkie.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z jednej strony ratownicy są zajęci, a z drugiej rozbitkowie potrafią dobrze się kamuflować.

W Warszawie w świecie korporacyjnym jest wiele osób z tak zwaną maskowaną i wysokofunkcjonującą depresją. I nikt poza lekarzem i szefem o tym nie wie. Pracownik znika na jakiś czas, a dlaczego? Co się wymyśli...

[Kwiatuszek]

@Ewelina Pięknie! Pozdrawiam:-)

[Ewelina]

@Rafael Marius tak, to spory problem i jedna z wielu chorób cywilizacyjnych. Z jednej strony rośnie nam świadomość różnych zagrożeń a z drugiej strony sama wiedza wcale przed nimi nie ochrania.

[Ewelina]

@Kwiatuszek dziękuję serdecznie :) pozdrawiam ciepło

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Owszem.

Szczególnie, że są to osoby z segmentu tych najlepiej wykształconych. I nie jedną terapię i leczenie mają za sobą. Trzeba jednak przyznać, iż w ostatnich latach trochę się tu poprawia i cierpiący na zaburzenia psychiczne zaczynają wychodzić powoli ze strefy cienia wraz ze wzrostem akceptacji społecznej dla tego rodzaju problemów.

[Ewelina]

@Rafael Marius Napiszę, że jako społeczeństwo zawsze lubimy popadać w skrajności, co nigdy nie jest dobre. Tak wiele próbuje się teraz zrzucić na "psychikę" - oto druga strona medalu.