Ostatnie opowiadanie (roboczy tytuł) cz. 11

[Leszczym]

 

XI.

             Przyszedł taki czas, że po kilku miesiącach bujnej znajomości oraz szeregu najróżniejszych wydarzeń, wrażeń, przygód, sytuacji, okoliczności i zdarzeń oni jak mawiają obrośli w piórka. Powyższe sprawy na ogół ich budowały, a nie pogrążały, czy dewaluowały ich personalnie albo ich związek, a co za tym idzie jako para wzrastali. Rośli w życiu prywatnym, a także w życiu zawodowym. Coś z przypadku miało plan żeby akurat im sprzyjać, a zatem sprzyjało. Najzwyczajniej w świecie im się układało, mimo pewnych trosk i niepowodzeń, które w gruncie rzeczy są nieodłącznym aspektem funkcjonowania w tu i teraz. Coraz lepiej się rozumieli i zdaje się, że musieli się pokochać, a co najważniejsze czynili tak chyba mniej więcej po równo, co w gruncie rzeczy wcale do najprostszych nie należy. Można powiedzieć, że ten świat, który jest tak często nieprzychylny, złośliwy, wymagający (w dodatku nie bardzo wiadomo czego), niekonsekwentny i mało sprzyjający akurat ich traktował pobłażliwie i sprawiedliwie, a w dodatku sympatycznie i z przymrużeniem oka. Narrator nie ukrywa, że we frazie obrośnięcia w piórka można niekiedy doszukać się czegoś negatywnego, niepokojącego, konformistycznego, ale akurat u nich ta fraza wyglądała z gruntu inaczej. Otóż te przysłowiowe piórka sprzyjały im, bo czuli się w nich wygodnie, a przede wszystkim było akurat im z nimi do twarzy. I było w tym coś można by rzec wręcz indiańskiego, jakby na wzór prężnych, dumnych, przebojowych i w sile wieku wodzów indiańskich i ich małżonek przystrojonych ogromnymi pióropuszami. Wydaje się narratorowi, że jej, jak wspomniałem wcześniej influencerce, te rozmaite kolorowe piórka jeszcze bardziej pasowały niż jemu. Jeszcze mocniej bił od niej blask spełnienia, satysfakcji, radości z życia i powodzenia, co akurat narratorowi wcale a wcale nie przeszkadzało. Ona jeszcze bardziej, choć nawet trudno to sobie wyobrazić, wypiękniała. Zresztą, po prawdzie i on również trochę wyprzystojniał i jakby wyszlachetniał. Owszem, zdarzały się osoby im nieżyczliwe, ale te nie miały wystarczających narzędzi żeby w jakiś znaczący sposób uprzykrzyć im życie, choć faktycznie w ten, czy inny sposób czasami próbowały tak czynić. Powstało też między nimi coś na kształt sztamy. Oboje mieli to rzadko spotykane w gruncie rzeczy wrażenie, jakąś taką pewność przekonań, że on jest dla niej, a ona dla niego, a co za tym idzie dadzą sobie radę w dłuższej perspektywie nawet z najróżniejszymi niepowodzeniami. Narrator musi przyznać, że naprawdę nie każdej parze tutaj tak się układa. Niejedna para spotyka na swojej drodze tak duże przeszkody, że ich razem bez przerwy jest stawiane pod najróżniejsze znaki zapytania, o co zresztą zaraz partnerzy zaczynają formułować do siebie szereg najróżniejszych pretensji, z czasem coraz bardziej rozbudowanych, skomplikowanych oraz doprawdy przykrych, a wręcz niepomiernie bolesnych. Różnica była taka, że coś z przypadku naprawdę sprzyjało tej parze, a oni, mimo że z wielu spraw kompletnie nie zdawali sobie sprawy, mieli tę mądrość żeby być wdzięcznymi tym okolicznościom, a nie budować szereg tam przed światem i wysnuwać wobec otoczenia najprzeróżniejsze pretensje. I było w tym coś, co czasem się tutaj nazywa byciem głupio – mądrym, bo przecież nie mieli jakiejś przesadnie rozbudowanej świadomości na temat przeszłości (dla przykładu - ona nie wiedziała o jego pierwszej – istne szaleństwo, a on nic nie wiedział o jej drugim – totalnej porażce) i tu i teraz, a także tak naprawdę nie dysponowali jakąś przesadnie wyćwiczoną wyobraźnią, która mogłaby pozwolić im przewidzieć, czy choćby lepiej zdefiniować własną przyszłość. Narratorowi wręcz wydaje się, że ta okoliczność była dla nich budująca, bowiem niekiedy całkiem dobrze, a już z całą pewnością komfortowo jest tutaj nie wiedzieć. Wygoda sprawiała, że nie podchodzili do życia jako do czegoś przed czym trzeba się jakoś przesadnie zabezpieczyć, czy ponad miarę chronić. I jakby głębiej się zastanowić w tym ich braku ostrożności również było coś co można by nazwać głupio – mądrym podejściem do życia, choćby dlatego że rozbudowane zabezpieczenia i ochrona potrafią napsuć człowiekowi krwi i zdarza się, że całkiem mocno angażują, a w dalszej perspektywie realnie utrudniają bieżące życie. Zresztą plan tych dwojga był w gruncie rzeczy dziecinnie prosty i bardzo łatwy do zdefiniowania – otóż tak zwyczajnie zamierzali być razem i oboje tego się trzymali.

 

Edytowane 23 Lipca 2023 przez Leszczym (wyświetl historię edycji)