Zgłoś

@Migrena   Twój wiersz to obraz miłości poddawanej sekcji, krojonej skalpelem nieomylnej wiary w to, że wszystko jest kłamstwem - to bardzo przejmująca metafora zniszczenia. Szczególnie przygnębiająca jest ta zmiana, narastanie - od "kilku lekkich słów" i "pary zostawianej na zimnym szkle" do wykrwawienia, wypalonych białych plam, negatywu człowieka. Pokazujesz jak nieufność - ta pozornie ostrożna, "racjonalna" nieufność - staje się narzędziem tortur. Jak poszukiwanie dowodów zamienia się w rozkładanie żywej tkanki związku na czynniki pierwsze, aż nic już nie zostaje. "Z uprzejmości wyrósł grób" - to zdanie jest niesamowite. I ta końcówka - gorący ekran w garści jako "najczystszy dowód" - przy trupie bliskości. Jesteś brutalnie szczery w pokazywaniu, jak miłość umiera nie od braku uczucia, ale od nadmiaru podejrzeń. Świetna, choć bolesna lektura.

Żyję byle jak i sobie chwalę. Jestem szczęśliwym idiotą - dopóki nie boli :) Powiadasz, że drogo oddamy abonament? Życiem zapłacimy? A co tam! Żyje się raz :)

Dziękuję za zostawienie śladu @Poet Ka@piąteprzezdziesiąte@Simon Tracy@Łukasz Wiesław Jasiński

@Waldemar_Talar_Talar   dziękuję :) pozdrawiam Ciebie ! 

Z wiatrem przyfrunęło z wiatrem odfrunęło płomień się zapalił i zgasł a ja siedzę tu i patrzę i czekam na znak   choć wczoraj już odeszło jutro nie zaczęło to ja w dzisiaj nie jestem tylko myślę i patrzę  i czekam na znak