Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

z rozkładu do świtu
wychyleni
krzywą linią spojrzenia
wykłute z czerepu
mieszaniny niejasności

ikony twarzy
szepty
porwane godziny

w pozie ucieczki
między krzesłem
a drzwiami
w trzech wymiarach
zwęglone

zatrzymam

Opublikowano

Witajcie :-D, dzięki za pozostawione ślady waszych istnień i słowa , które działają jak balsam ,łagodnie "na podrażnioną skórę"...

IZABELL-dziękuję , wiem ...już wiem , zatrzymaj.Cmok

ARKU- dzięki za pozdrówka i wyrazy aprobaty.Zgadzam się również na zatrzymanie i przy wierszu ;-) i przy jego wybranym fragmencie, oczywiście zachowaj go .

Pozdrawiam WAS serdecznie :-D

Opublikowano

Hehe - skoro tak wszyscy "rozkradają" Twój wiersz to i ja coś skubnę, a mianowicie:

"w pozie ucieczki
między krzesłem
a drzwiami
w trzech wymiarach
zwęglone" >>>> szczególnie za krzesło i drzwi

Poza tym - na wpół miniaturkowo i niesamowicie wyraziście. Klimat czuć prawidłowo ;-)
POZDRAWIAM!

Opublikowano

Cha cha ;-D , powiem bierz co chcesz ....i tu przychodzi mi na myśl pewien kawał ;-) Mówiąc już całkiem poważnie cieszę się , że podoba Ci się co nieco , dzięki także za wczucie się w klimat.Pozdrawiam serdecznie ;-)

Opublikowano

Kolejny raz zmuszona jestem odpowiedzieć zbiorowo ale teraz będę mieć więcej czasu i obiecuje zaglądać tu częściej.

JULIO - dziękuję za odwiedziny i plusa .POzdrawiam również serdecznie . ;-)

PANSY - nie mam nic przeciwko , jeśli ktoś uważa , że słowa są czymś więcej niż tylko powielonymi literami alfabetu .Dziękuję za określenie "cudka " Pozdrawiam serdecznie ;-)

KAROLINO - miło mi , że Ty także znalazłaś coś dla siebie .Dziękuję za "TAK" i miło pozdrawiam . ;-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • O świcie,   z kubkiem kawy,   siedzę na krawędzi.   Wokół szczere pole.   Nie ocenia.   Po prostu jest.     Nie trzeba oczu.   Ja widzę jego pęknięcia.   Ono widzi moje.     Słucham.     Wiatr bez imion   siada obok   jak stary znajomy.   Nie pyta o zgodę.     Kawa stygnie.   Żadne z nas nie wie,   po co tu jesteśmy.   I to wystarczy.
    • @andrew   Czytam i mam wrażenie, że te myśli wspinające się na palcach to nie tylko obraz - to sposób, w jaki cały wiersz istnieje - ostrożnie, jakby zbyt głośny krok mógł coś spłoszyć. 
    • @Nata_Kruk   Pięknie wyjaśniła Alicja, że język nie może wejść tam, gdzie jest ból, może tylko krążyć wokół. I to właśnie zostaje pod skórą - nie obraz, ale ta bezradność.   Dodam tylko, że ten chaos, krótkie komendy i zniecierpliwienie personelu skontrastowane jest z ciszą bohaterki. Ostatnie dwa słowa zmieniają wszystko i uderzają prosto w serce. To portret systemowej znieczulicy - procedury wygrywają z człowieczeństwem i empatią. Bardzo poruszający wiersz. 
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Kolejne uciążliwe oblężenie po Tyrze, tym razem Gazy trwające zdaje się 3 miesiące mocno nadwyrężyło cierpliwość Macedończyków. Efekty tego poznamy :)   Bestia na łańcuchu. Pod Gazą daliśmy jej pić, teraz nie chce zasnąć.   Pozdrawiam
    • @Alicja_Wysocka   Dziś jakiś smuteczek zagościł w pięknych wierszach.   W Twoim najpierw jest błękit "Niebieskiej Karty" - potem granat "fochów". To zestawienie z emocjonalnym ciężarem siniaków robi ogromne wrażenie. Metafora przemokniętej łódeczki idealnie oddaje poczucie bezsilności i ciężaru niewypowiedzianych słów. Świetna puenta - pozbawienie kogoś statusu "schronienia" to mocne wyznanie zawodu drugą osobą. Ten wiersz boli podczas czytania, ale bije z niego też siła - siła kogoś, kto przestał pytać.   Poruszający i piękny tekst.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...