William Shakespeare - Sonnet 116 (tłumaczenie w pentametrze)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Jakże mi w prawdziwej dusz wspólnocie

Wskazywać wad. Miłość nie miłością

Gdy się nowej poddaje ochocie,

lub zraża odstępcy niestałością.

O nie! Miłość jest jak znak niezmienny

Burzom przygląda się niestrwożona;

Jest jak statkom blask gwiazdy promienny,

Tajemny, choć wysokość zmierzona.

Miłość nie jest błaznem czasu, godnie

Znosząc niknące młodości ślady;

Nie zmienia się przez krótkie tygodnie,

Lecz trwa w stałości po skraj zagłady.

Jeśli w tym błąd ktoś by zilustrował,

Jam nie pisał, ani nikt nie miłował.

 

116 ze względu na swój temat jest dziś najbardziej znanym sonetem i bywa wygłaszany przy okazjach matrymonialnych. 

Tajemny, choć wysokość zmierzona - na statku nawigator mierzył wysokość kątową gwiazdy polarnej, żeby ustalić szerokość geograficzną. Poezja poezją, ale ta strofa ma sens praktyczny. Pozostałe też mają sens.

I William:

 

Let me not to the marriage of true minds

Admit impediments. Love is not love

Which alters when it alteration finds,

Or bends with the remover to remove.

O no! it is an ever-fixed mark

That looks on tempests and is never shaken;

It is the star to every wand'ring bark,

Whose worth's unknown, although his height be taken.

Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks

Within his bending sickle's compass come;

Love alters not with his brief hours and weeks,

But bears it out even to the edge of doom.

If this be error and upon me prov'd,

I never writ, nor no man ever lov'd.

[violetta]

Piękne 

[poezja.tanczy]

Za takimi wierszami

Się tęskni