Wystarczy że jesteś

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzieci to na pewno, ale i dorośli również. Za komuny przede wszystkim liczyły się znajomości, wykształcenie znacznie mniej.

A teraz, gdy ktoś ma poszukiwany zawód to nie musi szukać pracy po znajomości.

Rekruterki same go znajdą i jeszcze będą o niego się starać konkurując ze sobą.

 

Mam takiego kolegę, który żartuje sobie, że chciałby aby kobiety tak o niego zabiegały jak rekruterki o jego pracę.

Niestety on nie ma powodzenia wśród dam, bo całe życie tylko siedział przed komputerem i nie posiada umiejętności społecznych.

 

 

Na pewno. Wszystkie statystyki to potwierdzają.

 

Moja jest dokładnie taka sama, choć wychowywałem się w centrum Warszawy.

Blok był jak rodzina. Wszyscy o wszystkich wszystko wiedzieli. I było pełno dzieci do zabawy. Wystarczyło wyjść na duży korytarz. Nadawał się do gry w piłkę, jeżdżenia na rowerku, gry w pink ponga, jeżdżenia na wrotkach itp. Zatem przez cały rok niezależnie od pogody można się było bawić.

 

I bardzo dobrze. Tak trzymać. Na pewno im to dobrze zrobi.

 

W sumie to zależy od osobowości. Są takie dzieci, które bardziej lubią siedzieć w domu, a inne biegać. Choć ja odnoszę wrażenie, że tych, co lubią siedzieć jest teraz znacznie więcej.

 

Za moich czasów też tacy byli. Trzeba było ich wyciągać za kołnierz na podwórko.

A ja zawsze preferowałem zabawy ruchowe, a potem sport i dziewczynki. I żaden film nie był w stanie mnie zatrzymać. Bawiłem się z każdym. Wystarczyło, że był, nie pytając w wachlarz zalet, czy modną zabawkę. I tak mi zostało do dziś.

 

 

 

 

 

Edytowane 30 Czerwca 2023 przez Rafael Marius (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie dlatego ten wiersz napisałem, aby pokazać iż kiedyś było inaczej. W obszarze relacji dużo cieplej. Oczywiście nie było sielanki. Nie brakowało codziennych konfliktów, ale zawsze godziliśmy się i zabawa trwała dalej. Każdy był na wagę złota. Im więcej dzieci tym większa frajda.

 

Gdy grupy rówieśniczej brakuje człowiek staje się kaleką społecznym.

Zaczyna myśleć w kategoriach korporacyjnych. Aby z kimś się zapoznać należy mu wysłać swoje CV, czyli pomachać przed oczami wachlarzem zalet, koniecznie ze zdjęciem.

Gdy spełni się wymagania można liczyć na rozmowę kwalifikacyjną, czyli randkę. Gdy i ta wypadnie pozytywnie kandydat staje się stażystą i jest wnikliwie obserwowany i testowany. 

Gdy zostanie pozytywnie zweryfikowany może liczyć na związek, rzecz jasna po podpisaniu stosownych dokumentów.

 

To nie żarty, tak to u niektórych wygląda.

 

Dziękuję za pozytywny odbiór.

 

 

 

Edytowane 30 Czerwca 2023 przez Rafael Marius (wyświetl historię edycji)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję za uznanie. Staram się.

 

Niby wierszyk o dzieciach, ale też o dorosłych. Głównie o problemie braku akceptacji, która to gdzieś w pewnym wieku znika z niewiadomych powodów.

Dzieci nie mają z nią żadnych problemów. W naturalny sposób przyjmują każdego, nie stawiając na początek żadnych gór nie do zdobycia.

 

Za to dorośli sami kryjąc się za wachlarzem własnych zalet zaczynają wymagać modnych zabawek, typu samochody czy ubrania.

A natura wymagań jest taka, iż lubią poruszać się po spirali i na koniec dnia człowiek zostaje sam z marnymi widoczkami na przyszłość.

[Sylwester_Lasota]

Piękny tekst.

 

Serdeczności.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za miły odbiór.

 

Trzeba się starać, bo temat ważny i gdybyśmy mieli dla siebie taką otwartość jaką mają małe dzieci to żyłoby się nam znacznie lepiej.

 

Czego Tobie i wszystkim innym życzę, wierząc, że choć trochę się spełni.

[Rafael Marius]

@M_arianna_ Dziękuję za serduszko.

[violetta]

Dzisiaj znalazłam spore szkiełko, tylko przezroczyste i moja wyobraźnia zadziałała:)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I jaki w niej powstał widoczek?

[violetta]

@Rafael Marius żaden, już nie jestem dzieckiem:) piszę tylko wiersze:)

[Jacek_Suchowicz]

gdy znajdziesz kiedyś zagubione dziecko

podaruj mu uśmiech i poświęć chwil kilka

pomyśl że żyje tych dzieci tysiące

samotność im serca aż do cna przenika

 

a może zechcesz je chociaż przygarnąć

dać dom rodzinę może także miłość

wiedz będzie niełatwo lecz spróbować warto

aby w twoim życiu coś się zrobiło

:)

Edytowane 30 Czerwca 2023 przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

[slow]

@Rafael Marius Nigdy się nie bawiłam w tą zabawe, choć moja data miej lub więcej słynie z tych owych lat :)

Nawet jej nie kojarzę, aż mi się smutno jakoś zrobiło, gdyż byłam bardzo żywotnym dzieckiem całymi dniami uwielbiałam bawić się różne dziecięce zabawy. Miałam cudowne dzieciństwo! :))

Wiersz ma piękny przekaz subtelny, czuję się tamte lata, nawet sam zapach kiedy było się dzieckiem, koloryt i wszystko co się kojarzy z pędzącym jak dzikie konie dzieciństwem:)))

 

 

[Rafael Marius]

@Jacek_Suchowicz

Bardzo ładnie napisane i jak najbardziej oddaje sens wiersza.

Ich tu jest zresztą wiele i można odczytywać na różne sposoby, co zresztą  drodzy czytelnicy czynią.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ano właśnie ta samotność, choroba współczesnego świata, którą można uleczyć, tylko jakoś to się nie dzieje. Być może tak jest, że jeden samotny nie jest w stanie uleczyć drugiego samotnego?

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No cóż widocznie widoczki, niebko, lub sekrety nie były u was znane

 

To tak jak ja. Przed komputer to raczej by nas nikt nie zagonił. I mieliśmy więcej czasu.

 

Ja raczej nie. Dużo obowiązków. Szybko stałem się dorosłym, a może zawsze taki byłem. Tak zwany stary malutki. Ale bawić, też się umiałem. Choć ostatni raz to było, gdy miałem 9 lat. Potem już nie potrafiłem. Przeszedłem na zawsze na dorosłą stronę życia.

 

Dziękuję bardzo za miły i trafny odbiór. Mamy wakacje zatem i wierszyk dostosowany do okoliczności. Napisany prosto z serca.

[poezja.tanczy]

@Rafael Marius

Pełna zgoda. Potrafisz ocenić sytuację

To jedno.

Ale drugie, trudniejsze to zamknąć to w odpowiednich słowach

Nadać rytm

Naprawdę dobrze to wyszło

[Nefretete]

@Rafael Marius Wiersz złapał moje serducho...

Bez względu jakie to dzieci, to  wspólnie będą się bawić w jednej piaskownicy; niektóre świadomie coś palcem wyrysują po piaskach; wspomnienia dla pozostałych dzieci będą tylko gąbką , jaką czyści się tablice...

Pozdrowienia!

[Asia Rukmini]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Intrygujące zajęcie ;) 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za pozytywne wrażenia. Temat jest dla mnie ważny od lat, zatem i pomysłów nie brakuje, aby przekazać  te proste prawdy, niby oczywiste i tak bliskie, ale patrząc na ogół społeczeństwa coraz dalsze.

Wciąż jednak w zasięgu ręki dla dzieci i tych dorosłych, którzy nie dali się złapać w pułapkę.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To mnie cieszy, bo on właśnie z serca do serca pisany.

 

Otóż to, nie ważne skąd przychodzą i czy mają modne zabawki. Wszyscy równi.

Piasek jest ten sam dla wszystkich.

 

A do dorosłych bez wachlarza zalet nie pochodź. Gdy nie masz na koncie modnej zabawki jesteś nikim.

Szczęśliwie nie wszyscy tacy są.

Spotyka się jeszcze i takich, którzy potrafią odnaleźć w sobie zgubione dziecko.

I być zwyczajnie po prostu z innymi, którym też się udało.

 

Dziękuję za ciekawy komentarz i obecność.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Często tak bywa, że Ci chłopcy, którzy interesują się sportem biegają równie szybko za dziewczętami.
Wiadomo zawody, te na bieżni i te miłosne, uczą wytrwałości, odporności na porażki i dają siłę by sprawnie stanąć na nogi  po upadkach, a tych w powyższych dziedzinach życia nigdy nie brakuje.

 

[Rafael Marius]

@M_arianna_ Dziękuję za przychylność.