Emily Jane Brontë - Nocny wiatr (The Night-Wind)

[Andrzej P. Zajączkowski]

W bezchmurną letnią północ,

Promienie Księżyca świeciły

Przez otwarte okno w salonie

I od rosy pienne róże lśniły.

 

Usiadłam w cichym zachwycie;

Wiatr miękko rozwiał mi włosy; 

Powiedział jak pięknie śpi ziemia,

I jak są wspaniałe niebiosy.

 

Nie trzeba mi jego oddechu

By wzbudzić te myśli we mnie;

Lecz nadal szeptał cicho,

- Jakież te lasy są ciemne!

 

- Gęste liście w mym szmerze

Szeleszczą jak we śnie,

A głosów ich miriady 

Jednym w duchu zdają się. -

 

Rzekłam, - Idź, śpiewaku miły, 

Twój zalotny głos jest ładny,  

Lecz nie myśl, że swą muzyką

Mych myśli dotknąć władny. -

 

- Baw się pachnącym kwieciem,

Gałęzi giętkich kołysaniem

I zostaw me ludzkie uczucia

W ich naturalnym stanie. -

 

Wędrowiec na to nie zważał:

Całował mnie teraz powoli:

- Och, chodźże! - westchnął słodko;

- Będziesz moja wbrew swej woli. -

 

- Czyż nie od dziecka się znamy?

Czy długo nie kochałem cię?

Tak długo jak ty, tę smutną noc,

W której ciszy ma pieśń budzi się. -

 

- A gdy twe serce spocznie

Pod kościelnej nawy kamieniem,

Ja będę miał czas na żałobę,

A ty na osamotnienie. -

 

Pomyślałem, że czas przetłumaczyć kobiecy wiersz, bo ileż można tych Williamów. Coś takiego lekkiego, o różach, księżycu, wietrze. No, to trafiłem... 

Ale cóż, Emily napisała "Wichrowe Wzgórza" i odeszła w tę smutną noc w wieku 30 lat - na gruźlicę.  

 

I Emily (1846):

In summer’s mellow midnight,

A cloudless moon shone through

Our open parlour window,

And rose-trees wet with dew.

 

I sat in silent musing;

The soft wind waved my hair;

It told me heaven was glorious,

And sleeping earth was fair.

 

I needed not its breathing

To bring such thoughts to me;

But still it whispered lowly,

‘How dark the woods would be!

 

’The thick leaves in my murmur

Are rustling like a dream,

And all their myriad voices

Instinct with spirit seem.'

 

I said, ‘Go, gentle singer,

Thy wooing voice is kind:

But do not think its music

Has power to reach my mind.

 

’Play with the scented flower,

The young tree’s supple bough,

And leave my human feelings

In their own course to flow.'

 

The wanderer would not heed me:

Its kiss grew warmer still:

‘Oh Come!’ it sighed so sweetly;

'I’ll win thee ‘gainst thy will.

 

’Were we not friends from childhood?

Have I not loved thee long?

As long as thou, the solemn night,

Whose silence wakes my song.

 

‘And when thy heart is resting

Beneath the church—aisle stone,

I shall have time for mourning,

And thou for being alone.’

[violetta]

Piękny wiersz, książką jej się zachwycam :) chociaż moja książka życia to Dama Kameliowa. Nie mogę odłożyć jej nigdy, chyba romantyzm mnie ujmuje w niej.

[poezja.tanczy]

Faktycznie inny wiersz niż zwykle

Ale miło się czytało. 

++

Pozdrowienia

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - świetny wiersz ma duszę - 

                                                                      Pozdr.

[Leszczym]

@Andrzej P. Zajączkowski Dzięki, wybrzmiewa wyborną poezją w Twoich wpisach, do której w innym wypadku nigdy bym zapewne nie zajrzał. Także jeszcze raz dziękuję :)