@Hiala Nie nadgonisz, tutaj bieżących jest kilkadziesiąt tekstów codziennie. Tego nie da się zrobić. Był czas, że bywałem na bieżąco, ale i to mi się nie udało. I wciąż nowe osoby, jedne przestają pisać, inne idą na inny portal, dochodzą nowi, czasem utalentowani. Tego nie da się zrobić ;))
@Jacek_Suchowicz To jedynie "wizje" Pana Jacka. Neo Tatrzańska rzeczywistość jest zgoła inna, łącznie z Czerwonymi Wierchami, które potrafią zbierać swoje tragiczne żniwo.
Nauczycielka
Wraz z dzielnym Horacjuszem nogą tupnęła
I wydawszy finalnej arabeski furkot
O dawnych bohaterach, ostatni raz beknęła,
Trzepnęła Macaulayem z powrotem o biurko,
Spojrzenie złagodziła i wygodnie spoczęła.
Teraz, gdy recytacje klasycznych wersów śledziła,
Ponownie nauczycielki twarz stężała;
Bo gdy przez okno na ulicę patrzyła,
Trzech żołnierzy jej machało. Nie odpowiedziała.
Jeden zwał się Horacy, lecz go nie pozdrowiła.
I Wilfred:
Schoolmistress
Having, with bold Horatius, stamped her feet
And waved a final swashing arabesque
O'er the brave days of old, she ceased to bleat,
Slapped her Macaulay back upon the desk,
Resuned her calm gaze and her lofty seat.
There, while she heard the classic lines repeat,
Once more the teacher's face clenched stern;
For through the window, looking on the street,
Three soldiers hailed her. She made no return.
One was called 'Orace whom she would not greet.
Od tłumacza: Jest to jak sądzę zbyteczne w gronie takim jak nasze, ale dla porządku: owe "klasyczne wersy" pochodzą z poematu Horatius Thomasa Babingtona Macaulaya:
Then out spake brave Horatius, the Captain of the gate:
‘To every man upon this earth death cometh soon or late.
And how can man die better than facing fearful odds,
For the ashes of his fathers, and the temples of his Gods,
Wtedy dzielny przemówił Horatius, Dowódca straży:
- Wszak każdemu człowiekowi kiedyś śmierć się zdarzy.
A czy można umrzeć lepiej, niż wstrzymując licznych wrogów,
Za popioły swoich ojców i świątynie swoich Bogów,...
żaby zamilkły
w stawach nad ranem
klekot z bocianich gniazd
też uleciał
wrony nad wyraz
dziś wykrakane
pająk o zimie bajeczki plecie
powiem poetom
że już po lecie
@Rafał_Mikołaj
Jaka w tym puenta i sens poezji? Wartość dla smaku i myśli? Wszystko się topi w nasyceniu... Nasycenie dla nasycenia? Po przesycenie? Wiersz dobry w mocy. Niestety nic z niego nie wziąłem bo estetyka nie gasi apetytu.
Pozdrawiam, powodzenia!
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się