Ceremonia parzenia herbaty

[Damian.M]

 

 

 

Usiądź teraz wygodnie.

Zachowaj tylko dobre myśli.

Uwolnij swoje ciało i duszę.

By wiosennym ulotnym motylem.

Na chwilę się stały.

----

Oddaj całe serce.

Wszystkie najpiękniejsze uczucia.

Jakie ma w sobie człowiek.

Pozostaw zło i nienawiść.

Za drzwiami tego domu.

----

Poczuj się jak w rodzinie.

Chwyć kogoś za rękę.

Zamknij oczy.

Otacza cię krąg przyjaźni.

Znajdź miejsce.

Na szlachetne słowa.

----

Ceremonia parzenia herbaty.

Dobiegła końca.

Teraz możemy się jej napić.

Najlepszej na świecie.

Zapamiętasz ten smak.

I znów stęskniony powrócisz.

Bo wciąż szukamy.

Tego, co jeszcze.

Czyste w środku.

----

Autor wiersza

Damian Moszek.

[Rafael Marius]

@Damian.M

Choć ja herbaty nie pije, to wiersz mi się podoba i przekaz, który niesie również.

[poezja.tanczy]

@Damian.M

Ja też lubię takie pozytywne pisanie

Można lepiej, można gorzej

 

Ale żeby po lekturze było lżej

+

 

[duszka]

@Damian.M Ujął mnie przekaz Twojego wiersza opisujący jakby wewnętrzne oczyszczanie - aż do uczucia lekkości i przejrzystości... Ale przeczytałam go dla siebie w bezokoliczniku ("Usiąść teraz wygodnie" itd.), żeby uniknąć uczucia sterowania przez kogoś, a  raczej odebrać  jako mój własny wewnętrzny monolog.

Pozdrawiam :)