grawitacja

[tetu]

nie wracajmy zbyt szybko
niebo wschodzi czernią
i lepiej widać rysy

 

znam ten cień 
miejsce pod żebrem 
z którego wyszedłeś w noc
kwitnącą astralnymi kwiatami

 

gwieździły się blisko księżycowej kołysanki 
wystarczyło sięgnąć by usłyszeć

 

teraz śpij

 

i objąłeś ciemne niebo 
rzucając jasny promień 
(wskazał mi cień
i miejsce pod żebrem)

 

nie wracajmy zbyt wcześnie
noc odkrywa ciało

 

z lekkością która nas złączyła

 

 

 

[kwintesencja]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Noc wyostrza zmysły :)

 

zafascynował mnie Twój wiersz, bardzo podoba mi się klimat, pozdrawiam

[violetta]

Ładny, końcówka piękna:)

[duszka]

@tetu  Miłość nie boi się i nie unika czerni, ciemności i cienia, i chyba tylko ona... Odnajduję w Twoim wierszu ich pochwałę. Delikatną i tajemniczą. Pozdrawiam :)

[Jacek_Suchowicz]

stwarza klimacik: miejsce pod  żebrem z którego wyszedłeś  - ta noc co odkrywa ciało i lepiej widać rysy

 

 

to miejsce pod żebrem z którego wyjęto

wspaniałą cudowną a także piękniejszą

nie ważne że nocą gdy niebo zczerniało

bo musiał świt nadejść i odkrył twe ciało

:)

[tetu]

Bardzo wszystkim dziękuję za słowo i polubienia. Pozdrawiam.

[poezja.tanczy]

z lekkością, która to napisała :)

fajne

+++

[Deonix_]

Szukałam tego wiersza :) Tak bardzo mnie przyciągnął :)

 

Obraz, jaki tu zmalowałaś,

to takie trochę odwrócone stworzenie świata i człowieka,

w moim odczuciu.

No i jest wątek erotyczny :))

Lubię takie klimaty :)

 

Pozdrawiam, 

 

Deo

[tetu]

Witaj Deo:) Gdzie byłaś jak Cię nie było? ;) Bardzo miło znów Cię gościć.

Cieszę się, że wiersz się spodobał i że w taki sposób go odebrałaś. Zawsze miałaś nosa:) Serdeczności.