Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Oto posąg człowieka na posągu świata.

U stóp z granitu skała, lecz pierś marmurowa,

Pierś dumnie wyprężona i zadarta głowa.

Wzrok sięga gdzie jeno krogulec dolata.

 

Burza przeszła, dzień wstaje, świt zalewa stoki.

Radują się jasnością przeczyste strumienie,

Skrzą bielą czapy lodu, barwią się kamienie.

Tylko pomnik na szczycie cień rzuca głęboki.

 

Czy to ręce skrwawione, czy też refleks słońca?

Czy to rzeźnik niewinnych, czy też ich obrońca?

Kropla rosy porannej mu po twarzy spływa.

 

Słońce wznosi się wyżej i szczyt mgła zakrywa.

Nikt już go nie ogląda, życie płynie dalej...

Zatrzymaj się... Posłuchaj- tak płaczą poń hale…

 

***

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@dmnkgl

Fakt faktem postać kontrowersyjna. Trudno mi na ten temat coś powiedzieć, choć mój dziadek był jego podkomendnym. Specjalnie pojechał z Warszawy w Gorce, aby walczyć z komunistami. Potem go złapali, torturowali i siedział wiele lat w więzieniu.

Nigdy nie chciał o tym mówić.

Opublikowano

@Rafael Marius  Kontrowersyjna i w pewien sposób romantyczna. Okrutnie skrzywdzony przez najeźdźcę sam rozpoczął walkę z systemem i robił to nad wyraz skutecznie. Wydaje mi się, że mimo wszystko należy o nim pamiętać. Ze swoich czynów zda kiedyś w końcu raport:

@corival Dziękuję za uwagę. Powtórzenie zostawiłem, bo dynamizuje w mojej opinii przejście między wersami i dobrze mi brzmi.

@Nata_Kruk

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nigdy nie mów nigdy ;)

 

Pozdrawiam serdecznie

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Każdemu co innego, we Lwowie rzekł mąż - pisane... I trach na głowie gacha żony stłukł jej dzbanek: - Więcej takich niespodzianek nie masz Gabija? - Mam, lecz nie powiem. ;)
    • @chytrylis   I chyba o to chodzi w poezji - oddając swój wiersz czytelnikom, nie masz już nad nim kontroli, bo każdy widzi w nim to, co przefiltruje przez własną wrażliwość, doświadczenia życiowe, wiedzę i.t.p.  Ja nie lubię wierszy politycznych. W Twoim dostrzegłam boczną furtkę.:)  Pozdrawiam. 
    • @beta_b   Obraz liścia na wietrze idealnie oddaje to uczucie niepewności. Podoba mi się, jak  przechodzisz od strachu do nadziei - od "żyję w ciągłym strachu" do "stworzyć się od nowa". To ważna droga. Refren "tyle we mnie strachu i tyle pragnienia" naprawdę zostaje w głowie - pokazuje to rozdarcie między lękiem a chęcią bliskości. Piękny tekst! 
    • @Gosława wszystko gra, chodziło mi o ,,Pana"

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 cieszę się, że ma taki odbiór. Taki był zamiar od samego początku, ale najbardziej cieszy fakt, że czytelnik to dostrzega a jednocześnie korzysta z tej przestrzeni, która jest mu pozostawiona..
    • @chytrylis   To odpowiedziałabym, że ma i to zdecydowanie! Zasugerowało to zdanie:„Gdy ci na górze milkną w obłudzie, niemym krzykiem przemawiają prości ludzie.”  :) Ale widzę tu kila możliwości -cenzura i walka o prawdę, możliwość utraty niezależności, bierność społeczna ale żerowanie na obywatelach - sporo jest symboliki. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...