Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

W kołysce dłoni mych

Arsis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Arsis

Arsis

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Długi korytarz. A w nim półmrok i cisza. Odległe echa szlochów i płaczów, dziecięcych

nawoływań z przeszłości…

 

Chemiczna woń szpitalnych odczynników. Nikły zapach woskowej pasty. Poruszane

niczyją ręką otwarte okna. ..

 

Pusto tu.

 

Zamknięte drzwi na klucz, na klamkę. Na twoje imię…

 

W wirującym kurzu plamy zacieków,

zarysy czyichś twarzy.

 

Czyich?

 

Niepodobne do samych siebie płynące widma. Wydaje się, że coś mówią, szepczą…  

 

Opowiadają dzieje ze swojego zapomnianego życia…

 

Próbuję się wsłuchać, zrozumieć,

lecz odpowiada mi jedynie

milczenie rzeczy, piskliwy w uszach szum. …

 

Za oknami noc.

Rozproszone

światło gwiazd.

 

Dokąd my idziemy?

 

Nie.

 

To ja idę w samotności, mroku.

W nieskończoność wnikam nieznaną.

 

Chodź…

 

Weź mnie za dłoń. Uchwyć.

 

Kochanie,

powiedz,

że chcesz, abym…

 

Do kogo

ja to

mówię?

 

Do nikogo.

Jestem sam.

 

Mijam namalowane na ścianach sny, w których krajobrazy, pejzaże. Kwiaty…

 

W smudze światła ptaki

wznoszą się do lotu.

 

W jasnym snopie deszczu.

W znoju oczekiwania, w tęsknocie…

 

Jestem…

 

Z kim ja idę?

Sam ze sobą.

 

Zatem,

chodź,

mój cieniu.

 

Na trzeszczącej lekko podłodze

księżyc.

 

Przekrzywione

prostokąty

srebrnego blasku.

 

Chodź ze mną.

Pójdziemy w zmierzch.

 

W tym ciągłym jeszcze szeleście czasu,

co opada zewsząd łagodnym wiatrem, co łka.

 

Spójrz, w kołysce dłoni mych blask obłaskawia mrok.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2023-06-04)

 

 

 

Edytowane przez Arsis (wyświetl historię edycji)
2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Marek.zak1
      "Cień ideału"

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Sami znamy najlepiej własne cienie, można się tylko nauczyć z nimi żyć. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam 
    • Proszalny
      Anatomia

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @andrew   "Sukienka wisząca na krześle" - sensualny obraz bliskości. Kobieta obok to tęsknota za delikatnością. Dziękuję Andrew. Podoba mi się to, co napisałeś.   @Jacek_Suchowicz   noc w prosektorium nauka anatomii trwa po omacku   @Nata_Kruk   Jeśli chodzi o grafikę - w Nano Banana jest fajne to, że ona tylko rysuje, a ty tworzysz. Mówisz programowi, co widzisz, a co chciałbyś zmienić. Małe okręty to krwinki, atomy, z nich jesteśmy stworzeni - tak myślę, ale każdy ma swój obraz, czym są te łajby. Uczę się w bólach. Chyba to rzucę :)   @FaLcorN   Nie ma ambicji na dalekie podróże. Wystarczy mi zagubiona stacyjka w środku lasu. Dziękuję.   @Łukasz Jurczyk   Małe układy stwarzają świat, który nie dąży do wielkości. Wystarczy dotyk, czułe słowo, by życie nabrało wartości.   @Berenika97   "Kocham cię, kochanie moje" - tyle wystarczy, ale dla własnej rozrywki postanowiłem, powiedzieć więcej. "Metafizyka dzieje się pod skórą" - doskonałe. Wiem, że mamy inne zdanie na ten temat... Niebo jest metaforą przestrzeni ukrytej w nas, odnajdujemy w niej Boga.    *   Dziękuję za wspaniałe komentarze. Pozdrawiam serdecznie :)    
    • Toyer
      Ocean duszy

      Przez Toyer · Opublikowano

      Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
    • aniat.
      Kwiecień, co plecie.

      Przez aniat. · Opublikowano

      Kwiecień ułożył się naręczem tulipanów na moim ramieniu. Przeniknął przez skórę i dotarł aż tam, gdzie drżenie. W słowach ukrył ptasie szepty, prawdziwe tylko dla mnie. Muskał wiatrem kobiecość i prowadził w stronę słońca. Potem potrząsnął lekko pierwszą burzą. Otworzyłam oczy i poczułam jego niestałość. Zmokłam w deszczu.
    • lena2_
      ubywanie

      Przez lena2_ · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo trafnie skomentowałaś, to wiersz o mojej mamie. Dziękuję Bereniko:):) @Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo:):) pozdrawiam:):)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...