Kołyska

[Ewelina]

kołyszę się w przestrzeni nieba

jak kołyska 

raz w prawo raz w lewo 

 

krzyki przeszłości

łączą się w szereg 

pętla na szyi się zaciska

a ja wciąż kołyszę się

jak kołyska 

raz w prawo raz w lewo 

 

wylewa się z ust dźwięk

do życia porywa 

a ja...

do snu się układam 

tęsknota za tym co było

wciąż jest mi bliska

 

 

 

 

Edytowane 31 Maja 2023 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[violetta]

Jesteś niestrudzona tęsknotom :)

[Ewelina]

@violetta trwam, to fakt :) wytrwałość to moja cecha. 

[Rafael Marius]

@Ewelina

To życzę miłych snów i tak do realnego życia nie mamy dostępu. Za duzi jesteśmy.

Ono toczy się na poziomie mikrocząsteczek i rządzi innymi prawami.

A to co postrzegamy to tylko wytwory naszego mózgu specyficzne dla homo sapiens.

Inne gatunki widzą świat zupełnie inaczej.

[poezja.tanczy]

@Ewelina

Jeśli do tego pić

To na smutno

 

Tak jakoś

+

[Ewelina]

@Rafael Marius To prawda. Zdecydowanie jest właśnie tak jak mówisz. Do tego każdy z nas widzi inaczej i dlatego często się mówi, że ktoś ma "swój świat" - w zasadzie zawsze wtedy, gdy postrzeganie odbiega tego kogoś znacząco odbiega od tego jak postrzega większość. 

@poezja.tanczy A może nie ma co tego smutku już bardziej pogłębiać? 

Pozdrawiam serdecznie :)

[Tectosmith]

@Ewelina Ładnie i refleksyjnie. Ta pętla na szyi mnie zastanawia. Pozastanawiam się trochę :-)

Pozdrawiam serdecznie :-)

[Ewelina]

@Tectosmith dziękuję :) pętla jest, bo powietrza brak...dusi życie zamknięte w przeszłości.

Pozdrawiam serdecznie :)