Haust kamienia

[Kasia Koziorowska]

Podczas wczorajszego spotkania

z wiecznością

nabawiłam się samotności.

Poczułam w sobie wszędobylską noc,

której tak boleśnie brakuje światła

spadających gwiazd.

 

Nie, nie mogę przyzwyczaić się

do tutejszych wędrówek

w stronę tego muru, poza którym

nie istnieje powietrze, ani jeden haust kamienia.

Rozproszona na skrawki

zbędnych przejaskrawień,

oddana smutkowi, który jak zwykle

szuka sensu, owijam się

w znoszoną mgłę,

doszukuję się istnienia tam, gdzie

skonały wszystkie jabłonie,

przebrzmiała ostatnia słona modlitwa.

 

A kiedy już pomalujesz na czerwono

swoje niebo, kiedy rozbłyśnie w tobie

ostatnie wzgórze - staniemy na straży

ostatniego człowieka, ostatniej

w tym sercu litości.

[corival]

@Kasia Koziorowska Mam nadzieję, że do czasu ostatnich rzeczy jeszcze daleko. Troszkę pojęłam, troszkę chyba nie bardzo, ale jak sądzę ogólny sens do mnie dotarł. Pozdrawiam :)

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Przepiękne, cudowne. Biorę każde słowo. Płynnie się czyta i wciąż chce się więcej. W dodatku utwór posiada niesamowity klimat.