Konie z morskiej piany

[corival]

Szum morza, gdzieś w oddali, siwe ucho strzyże.

Cieplejszy, wiosenny powiew łagodzi lwie ryki.

Puszcza już lodowy parkiet, zieleń znowu rośnie,

z prawej, lewej jeziora, między nimi bagna.

 

W niegościnnej krainie wśród mgieł tętent słychać,

dyskretny, znów grząskim bagnem lekko chlupoczący,

cichy szelest muskanych traw i nagle jak duchy

powstałe z morskiej piany oraz mgielnych strzępków.

 

Zwięzłe, choć niewielkie ciała, niosą tysiąclecia.

Czy zeszły ze ściany Lascaux, by żyć w Camargue?

Szerokim kopytem deptać grząskie, miękkie szlaki...

czujne oko bada wokół, wciąż szuka natręta.

 

Ciche parsknięcie i śmigło twardym, mokrym włosiem,

słońce błysnęło w kroplach, zdobiąc biel klejnotem

i mgła dopadła legendy na czterech kopytach,

biel sierści, mgły i piany wód, przesiąkły w jedno.

 

[corival]

@Sylwester_Lasota Dziękuję, że poświęciłeś chwilkę temu tekstowi i pozostawiłeś ślad. Pozdrawiam :)

[DaisyLight]

@corival

Bardzo obrazowo, niewątpliwie masz talent do przyciągnięcia uwagi czytelnika i poprowadzeniu jej aż do końca. A konie po prostu uwielbiam, nawet z morskiej piany  :)

[Rafael Marius]

@corival

Pewnie to właśnie tak było jak opisujesz poetycko.

[Nata_Kruk]

Corival... podoba mi się komentarz Elwiry, pozwolisz, że dołączę do jej słów..:)

Pozdrawiam.

[corival]

@Elwira @Nata_Kruk @Rafael Marius Widzę, że chyba nikt nie wychwycił głównego wątku, więc dla jasności parę słów.

W wierszu nawiązałam trochę do naszej dyskusji z @Wędrowiec.1984, a dotyczącej enklaw rozmaitych reliktów zwierzęcych, czy roślinnych.

Rzecz dotyczy faktycznie istniejącej rasy koni, zamieszkujące w pełnej jezior i mokradeł delcie Rodanu. Jest to region nazywany Camargue, stąd też nazwa koni. Istnieje poparte dowodami przypuszczenie, że żyją one w tym regionie od co najmniej 15000 lat. Ich wizerunki widnieją na ścianach jaskiń na przykład Lascaux.

Konie doskonale przystosowały się do niełatwych warunków egzystencji, ostrych mrozów, a latem upałów, ale przede wszystkim do podmokłego terenu, poprzez szerokie kopyta, którym nie szkodzi wszechobecna wilgoć.

Maść mają siwą, są odważne i wytrzymałe, choć niewielkiego wzrostu.

To może tyle. Mam nadzieję, że teraz będzie "jaśniej" w nadmorskiej mgle.

@Elwira Cieszy mnie, że wiersz Cię zainteresował. Pozdrawiam :)

@Rafael Marius Nie tylko było, ale i jest nadal. Miło mi, że czytałeś. Pozdrawiam :)

@Nata_Kruk Oczywiście, że pozwolę. Dziękuję, że zajrzałaś. Pozdrawiam :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... dobrze, że dorzucasz 'cos' dla jasności... no bo... niektóre Twoje treści są nieco zawoalowane,

a teraz jaśniej się zrobiło... :)

[corival]

@Nata_Kruk Prawdę mówiąc obawiałam się raczej, że wyskakuję przed szereg z tak szerokim komentarzem, ale zaryzykowałam i po Twojej reakcji widzę, że dobrze się stało. Fakt, czasem zdarzy mi się skutecznie zamglić horyzont. Niekiedy celowo, ale czasem jakoś wydaje mi się, że rzecz jest... yyyy, powiedzmy znana.

Cieszę się, że się nie zniechęciłaś...

Pozdrawiam :)

[poezja.tanczy]

@corival

To trochę jak malowanie obrazu słowami

Nie każdy potrafi. Nie do każdego trafi.

 

+

[Kasia Koziorowska]

Coś niesamowitego! Świetnie napisane, Wiersz zdecydowanie przypadł mi do gustu. Gratuluję warsztatu, oby tak dalej. :)

[corival]

@poezja.tanczy  Dziękuję za docenienie moich skromnych wysiłków. Pozdrawiam :)

@Kasia Koziorowska Dziękuję Kasiu za tak wysoką ocenę. Nie wiem, czy zasłużoną, czy też ciut na wyrost, bo wciąż uważam się za adepta sztuki. Pozdrawiam serdecznie :)

@Leszczym Dziękuję za odwiedziny. Pozdrawiam :)

@Tectosmith Miło mi, że poświęciłeś czas... Pozdrawiam :)

@Sylwester_LasotaCieszą mnie Twoje odwiedziny, dziękuję za pozostawiony ślad. Pozdrawiam :)

[corival]

@tramwaj63 Przepiękne skojarzenie :) Cieszy mnie, że wiersz wydał Ci się tak obrazowy. Dążyłam do tego, ale nie byłam pewna, czy cel osiągnęłam.

Pozdrawiam :)

[corival]

@Kamil OlszówkaDziękuję, że zajrzałeś i pozostawiłeś ślad. Pozdrawiam :)

@cleanDziękuję za wizytę i cichy ślad. Pozdrawiam :)