Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jedno i drugie

JaKuba
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

JaKuba

JaKuba

Opublikowano
Opublikowano

na starej, skrzypiącej huśtawce

na ciszy samiutkim końcu 

wśród krzyków i braw kalendarzy 

kołysze się jedno i drugie

 

 jak skrzydła ze sobą splecione

na niebieskim placu zabawy

piruety kręcąc szalone 

emocje rzucają do trumien

 

choć różne jak woda i ogień

lustrzane refleksy nie kłamią

gdy jedno zaczyna kwitnąć

to drugie czuwa w milczeniu

 

nie mogą istnieć bez siebie

 niepokonane czasem, przestrzenią

jak brzegi dalekich mórz

co w jedno wpływają zdarzenie

 

wsłuchaj się w szum fal

zakochaj się w opowieściach mew

zobacz jak jedno i drugie

patrzą w siebie namiętnie 

jak mignięcia równoległych światów

misternie upchane w tu i teraz

bo wszystko już się stało 

a zarazem wszystko się stanie 

i wszystko stanie się niczym

a nic stanie wszystkim 

 

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • FaLcorN
      Cat eyes..

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @KOBIETA Pomysłów mam wiele, więcej niż kości w ciele.   "Mówimy szeptem krwi łagodnej słuchając w sobie: niech w nas płynie, niech niesie - światło jak w roślinie prześwietli serc planety małe i obudzimy się słuchając szelestu chmur i grania wody."  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Nurty dwóch rzek

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy    No tak, powoli się przyzwyczajam. :) Pozdrawiam. :) 
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 28. Nad Granikiem

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to niezwykle gęsty, surowy opis bitwy nad rzeką Granik (334 r. p.n.e.), pierwszej wielkiej wygranej Aleksandra Wielkiego. Nie budujesz pomnika „wielkiemu wodzowi”, lecz rozliczasz się z brutalnością wojny i tragizmem greckich losów. Świetny jest ten kontrast dwóch narratorów. Pierwszy czuje się zdradzony przez uciekających Persów i ścigany przez rodaków. Dla niego Aleksander nie jest bogiem, tylko „rzeźnikiem z Macedonii”. Drugi - macedoński gwardzista, profesjonalny ale został okaleczony psychicznie. Aleksander nie tyle prowadzi bitwę, co składa swoich (i cudzych) ludzi w ofierze własnej ambicji. Motyw bratobójstwa - To najmroczniejsza część. Historycznie Aleksander po bitwie nad Granikiem kazał wybić greckich najemników służących u Persów, uznając ich za zdrajców sprawy ogólnogreckiej. „Brat zabija brata - oto nasza Hellada” - to gorzki komentarz do jedności greckiej, która została zbudowana na krwi i nienawiści, a nie na braterstwie. Zakończenie jest przejmujące. Sugeruje, że trauma wojenna jest wieczna. Dla weterana to, co wydarzyło się „dawno”, wciąż dzieje się „dzisiaj rano”. Wspominasz Memnona z Rodos - dowódcy Greków u boku Persów, który miał plan pokonania Aleksandra. Nie pozwolono mu go zrealizować , czy „krzyk do wiatru” to symbol bezsilności rozumu? Super!  
    • Somalija
      Za blisko

      Przez Somalija · Opublikowano

      @[email protected] To prawda, czas zwolnić, krew mi, dziś z nosa poleciała...
    • KOBIETA
      W psychiatryku

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @hollow man   chyba, że tam pracuje:) chociaż może wtedy nawet trudniej, udowodnić;) pozdrawiam:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...