Niektórym rzeczy przychodzą łatwo

[Unita]

Niektórym rzeczy przychodzą łatwo

Czasem jedno dzieło wystarczy

By na zawsze w historię się wpisać

Świata sztuki i kultury

Oni mogą swym splendorem

Cieszyć się za życia

I spokojnie w przyszłość patrzeć

Inni

Mimo iż docenieni

Po latach to się stało

Sami o tym

Nie wiedzieli

Taki los nieszczęśliwy

Spotkał poetę

Pierwsze powstanie

Za młody

Drugie powstanie

Zbyt chory

By móc do walki stanąć

Ojczyznę kochał

Mało w niej jednak był

Życia szmat na wygnaniu

Ledwo wiążąc koniec z końcem

Ciężko pracował

By myśleć w ogóle o przetrwaniu

Zdrowie się degraduje

Przez lata kolejne

Mniej widzi

Mniej słyszy

A najgorsze jeszcze nie nadeszło

Tom poezji skończony

Nie ma wydawcy

Pieniądze miały być

Nigdy nie dotarły

W miłości

Nic mu się nie spełniło

I wylądował w końcu

Na obrzeżach miasta wielkiego

Samotny

Wyklęty przez los

Porzucony przez bliskich

I dopadła go ona

Choroba

Wybitnych ludzi wcześniej zabierała

Teraz do niego przybyła

By żywot jego marny zakończyć

Siedzi przykuty do łóżka

Zrozpaczony

Nie ma dokąd pójść

Do kogo się zwrócić

Komukolwiek się zwierzyć

Płacze

Nic mu więcej nie zostało

Skończył się jego czas na świecie

Więcej już nie stworzy

Rzucony w zbiorową mogiłę

Ciało

Nigdy nieodnalezione

Po latach

Odkryto jego dzieła

I na zawsze wpisał się

W dzieje literatury

I co mu z tego?

Odszedł w zapomnieniu

Na całkowitym marginesie

Umarł z taką myślą

Innej nigdy już nie miał

Nie mógł

Już go nie ma

Nigdy nie wróci

Pochwały

Nie usłyszy

[Rafael Marius]

@Unita

To chyba o Norwidzie?