Burza uczuć

[Krogul88]

W obłokach mej duszy ukrywa się burza,

Gdzie błyskawice wzajemnie w siebie się zderzają,

Serce bije nieregularnie, jak wariatka;

I uczucia grozy zawirowały w nas. 

 

Przestrzenie między nami czarne jak noc,

Pogodne dni już dawno temu przemijają,

W ciemnych wyobrażeniach niebezpieczeństwa czają się,

przedmioty zaczynają kręcić wokół nas. 

 

Ach! Nowe burze myśli stają się umyślniejsze,

mój umysł ciągle się odradza,

Niektóre uczucia mocne, tak mocne,

Że któreś znane mi nie były. 

 

Boję się pocałunku i nie chcę z nim zadzierać,

Boję się zdrady, ale jest to moja namiętność,

Nie chcę już kochać, ale serce gnije,

A uczucia moje karmią się duszą. 

 

Myśli zataczają koło, jak wichry u szczytu szponów,

Nadzieja wokół nas kręci się jak owady,

W moim sercu ciemność jest częścią mnie,

Choć ślepo w nią patrzę, co daje mi ukojenie. 

 

Ach! Jak długo jeszcze moja duszna burza będzie trwać,

Mój umysł ciągle szuka oddechu,

Jak długo jeszcze moja duszna burza trwać będzie,

Ach, już nie pamiętam, kiedy ostatnio zaczęła się ta burza.... 

 

Daniel Krogulecki