Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Poszukiwania  

 

Jakiś smutek na Twojej twarzy,

coś nie tak chyba wygląda

co ten obraz sobie wymarzy,

gdy na ciebie z nadzieją spogląda.

 

Ciągle patrzysz, zatrzymując się w mgle,

coś widząc wybierasz.

Zastanawiasz się, czy nie jesteś we śnie

w swoich myślach szperasz.

 

Gdzieś gubisz mały krok

powolny, zagubiony staje

uciekający robi się twój wzrok

zatracasz, gdzieś urodzaje.

 

Przeglądasz życia swego fragmenty

klatka po klatce przebiega

patrzysz na życia fundamenty

i co w tej budowie zalega.

 

Jakieś cegłówki się zagubiły

i małe luki powstały

trochę cementem ręce się ubrudziły

odbudować pustkę próbowały.

 

Jakże trudno jest coś zgubić, zatracić

mała choinka i już nie ma tego

już nie możesz tej szpary zobaczyć

pogubione małe z wszystkiego.

 

Lecz,  jak trudno jest odnaleźć

trzeba wiele poszukiwań, wrażeń,

aby odbudować, znaleźć

i do swoich dążyć marzeń.

 

Płyniesz przez smutku dolinę

kroczysz drogą piękną, głęboką

nie zawsze z zadowoloną miną,

ale otwartą, wrażliwą, szeroką.

 

Odnajdujesz to, co zagubione,

gdzieś pod stołem poszukane

jest zadanie już odrobione

to, co piękne jest nam dane.

 

Łezka, uśmiech wszystko razem

wymalowane pięknym obrazem

poskładane w jedną całość

to po prostu tworzy miłość.

 

Szukasz, przeglądasz, zdobywasz

zerkasz i patrzysz w notatki

poszukujesz, odkrywasz,

widzisz, jaki realizm jest gładki.

 

Piękność i biel przeplatane

z kolorem czarnym na czele

wkraczasz na drugą zmianę

a w niej kolorów niewiele.

 

Ubierz życie barwami

brać z niego każdy z nas może

czasami jesteśmy sami,

lecz Pan Bóg nam zawsze pomoże.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "Chwast"   Chwastem zwany, nielubiany, wyrasta, choć nieposiany. Żadną chlubą on dla pola, lecz taka to jego dola.   Wśród plantacji się przebija, traktowany jak ta żmija. Zboże to czy kukurydza – dumę rolnika zawstydza.   Aby pozbyć się go z pola, pryska chemią, ile wola. Wszystko żywe śmiercią piszczy,  rolnik w myślach chwasty niszczy.   Pszczoły padają i chrząszcze, biedronki, żuczki, chrabąszcze, po ziemi żabki i traszki, w locie motylki i ważki.   On nie widzi tego wcale, w wyobraźni widzi fale – wiatrem kołysane zboże, pływające plonów morze.   Z roku na rok mniej faluje, nie wie rolnik, co się psuje. Pola strute umierają, coraz mniej mu plonów dają.   Chemia – chwastem najgroźniejszym w modnym rolnictwie dzisiejszym.  Nie pokrzywa, – oset mały – chemia zniszczy świat nasz cały!.   Leszek Piotr Laskowski  
    • marzysz śnisz  spoglądasz  nieśmiało w siebie  w plany marzenia    a tam  tam na niebie  zdobywają księżyc    już  wracają na ziemię    może i ty  nabierzesz odwagi  będziesz …   pokażesz się  w świetle    pamiętaj jesteś  na …podobieństwo    4.2026 andrew  Lot na drugą stronę księżyca  
    • Moje życie to istne szaleństwo, Świat wokół też zwariował. Kocham życie takim, jakie jest, Kocham barwy serca i czerwień róż. Będę jak łabędź – rozłożę skrzydła, a Ty przyjdź do mnie po nich. Dla miłości nie ma rzeczy niemożliwych. Zapadła noc, tańczymy w kaloszach, choć na dworze susza. Och, czy to ja? Czy on? A może oni? Kto to wie? Nie jestem pewna, kim naprawdę jestem. Bądź sobą, bo jesteś słodziakiem. Kocha się raz i żyje się raz... ach, sama już nie wiem.                                                                                                                            Lovej. 2026-04-09                  Inspiracje . Nasza tożsamość 
    • Portyk odsłania w porannym słońcu schody kamienne wciąż doskonałe co proszą buty niegdyś wspaniałe by znowu z gracją nimi przebiegły Na ścianach farby spękane białe fason trzymają starych zwyczajów choć płoną one w chamskich napisach głupich wioskowych przechwałek wyznań Na dachu blacha w starości leży zamiast karpiówki w gont ułożonej wykusz przybrany w ozdobnej szacie smuci me oczy w szarej poświacie Z werandy w okno ciężko wchodzimy szybko wpadamy na złogi gliny którą do wnętrza nanieśli chłopi czyszcząc obejścia żywej miernoty Oczy zza drzewa wejście lustrują do czego Państwo się dziś szykują kto im pozwala przekroczyć poły tej starej bryły - Boskiej Stodoły Otchłań w drzwiach widzę światła brakuje ciemność oczami przefiltrowuję i nie potrafię z ludzkiej mej woli patrzeć w ambonę mrocznej budowli  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...