Schody

[WiatrŚwietlny]

Staczał się po schodach,

monolitowych stopniach pokrytych złotem.

Kończyny się łamały, kręgosłup gruchotał.

Na dole tłum nagich pobratymców, dźgał dzidami niebo.

 

Słyszał w głowie boskie litanie,

dziękczynne szepty wielkich istot i duchów przodków.

W głowie wzbierał się raj,

przedsmak eksplozji śmierci.

 

Mokry szum w uszach narastał, przetykany gruchotaniem kości

i łupnięć ciała o kolejne stopnie.

Staczające się szalało jak kukła.

Poddał się boskim siłom, wciągającym go w pozaziemskie otchłanie.

 

Kiedy ból stał się wiecznością, łupnął o miękką trawę,

choć nie wiedział, ile spadał w wieczności.

Czas rozmywał się,

to wizje bogów stawały się wyraźniejsze.

 

Zatrzymał się, otaczali go zawodzący pobratymcy.

Widział raz ich, a chwilę później mleczne sylwetki przodów.

Kapłan na górze świątyni stał się teraz mały jak lalka,

a gdy pojawiali się przodkowie, z pleców kapłana wyrastały wielkie skrzydła.

 

Pozaziemskie czucie.

Tu na dole pożałował, że na szczycie świątynnych schodów,

gdy kapłan wykrajał mu serce, na parę chwil zwątpił.

Serce w ofierze bogom, eksplozja śmierci w czole.