Szept na skórze

[Kasia Koziorowska]

To, czego doświadczasz całym ciałem,

to, czego spodziewasz się

o niezwykle późnej porze - jest namiastką

radości, strzępem bólu,

dla jakiego nie opłaca się brnąć zgodnie

z ruchem wskazówek zegara,

dla jakiego można wydumać

bałwochwalczy świt.

 

Ukryta po serce, po zmiennocieplną kwiecistość,

pielęgnuję w sobie ten utkany z samotności lęk,

dbam o niepewność, której należy się

zasłużona wolność.

 

Nie sprzedam tego ironicznego spojrzenia

po atrakcyjnej cenie - niech sen

rozpłynie mi się w krwi.

Zamknięta we własnym ciele,

spodziewam się nawrotu samotności,

czekam na szczęście, które tak bardzo

chciałabym przedawkować.

 

Rewolucja w mojej szerokokątnej głowie

nie zna wyjścia z wszechobecnego marazmu,

nie zna czasu, o jakim mogę

dobrowolnie marzyć, choć twój szept

lśni na mojej skórze.

[corival]

@Kasia Koziorowska Bardzo dobrze rozumiem to odczucie, które ujęłaś w pełen dobranych słów wiersz. Przemówił do mnie. Pozdrawiam :)

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może kiedyś dojrzeje, jak to rewolucjami bywa, gdy przekroczy masę krytyczną.

[Wędrowiec.1984]

@Kasia Koziorowska Hmm... jakby Ci to powiedzieć. 

 

 

Mam ciarki. :)