Senna zmora

[corival]

Przymykam oczy,

myśl się jednoczy,

ciemność utyka

i życie znika.

 

Teraz jest inne,

bardziej rodzinne,

choć jakieś dziwne,

memu przeciwne.

 

Walczę zawzięcie,

staram zacięcie

lecz myśl nie wraca,

gdzieś się zatraca.

 

i mknie przez knieje,

szalone dzieje

nigdy nie byłe,

jakby przegniłe.

 

Wreszcie wypływa

świadomość żywa

i zgarnia mary,

niebyłe czary.

 

Umysł kotwiczy

tak pełen dziczy,

niemal bezdroże

osiągnąć może.

 

Na dźwięk budzika

wszystko zanika,

rozsądek wraca,

za drzwiami praca.