To skomplikowane

[Ewelina]

 

poznałeś mnie przez drżące ciało

otoczona blasku jaskrawą aurą 

wtargnęłam w twój splot słoneczny

w złudzeń gorące opary 

 

weszłam z impetem w granice 

gęsto między nami rosnące 

przez milczenie ustami kreślone

dotykałam cię róży kolcem

 

gdy odurzona tobą zamknąłam oczy 

sen zabrał mnie w zakręt ostry

do dni przykrytych grubym kurzem

do innych nie z tobą wspomnień 

 

poznałeś moje ciało pierwszej nocy

byłeś nim do głębi nasycony 

niewiele pozostało do wypełnienia

już się oglądasz by tamtej marzenia spełniać

 

 

 

[staszeko]

Faktycznie skomplikowane…

 

Wszyscy chcemy jak najlepiej, a wynik jest jaki jest. Każdy dostaje, czego szuka, a ten szukał niewiele, nawet nie jestem pewien czy zasłużył sobie na wiersz, ale każda inspiracja jest dobra.

 

Pozdrawiam serdecznie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Ewelina]

@staszeko jak widać niektórym niewiele do szczęścia brakuje. I cóż począć. 

[Tectosmith]

@Ewelina Ciekawy i obrazowy wiersz a puenta smutna troszkę :-(

Pozdrawiam ciepło :-)

[Ewelina]

@Tectosmith ach bo dziś u nas taka pogoda pochmurna. A ja z ostrym zapaleniem gardła w domu jestem uziemiona. To i wiersz bez dobrego zakończenia.

Pozdrawiam serdecznie :)

[Gość]

@Ewelina piękny opis cudownych uniesień

to prawda - takie sytuacje inspirują do tworzenia

zatem - trzeba szukać następnych :)))

pozdrawiam!

 

[Ewelina]

@Cor-et-anima dziękuję za komentarz. Twoja reakcja zaskakująca, ale taka uroda wierszy.  

Pozdrawiam wiosennie!