Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Koniec jest początkiem, 

życie powstaje ze śmierci,  

światło z ciemności,  

a dzień z nocy. 

 

Noc śmierci jest zaraniem 

kolejnego życia. 

Cykl życia nie ma końca, 

trwa wiecznie, nieprzerwanie. 

 

Zmierzch jest świtem, 

daje nadzieję odrodzenia, 

pewność poranka, 

wiarę w ciągle trwanie. 

 

Samhain, noc początku  

i zimy i roku. 

Wszystko w niej zamiera, 

by znów się narodzić. 

 

Chaos wtedy czyha, 

jest głodny, łakomy. 

Pochłonąć świat chciałby, 

w zamęcie królować. 

 

Przeciwstawić trzeba 

wszystkie siły zebrać,  

zachować równowagę, 

zadbać o ochronę. 

 

Jeśli ich nie będzie, 

Chaos przejmie władzę 

i Imbolc, poranek roku, 

nie nadejdzie.

Opublikowano (edytowane)

@corival

Ciekawy wiersz na podstawie wierzeń celtyckich.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Równowaga to podstawa, by nie popaść w chaos targających we wszystkie strony skrajności.

 

Dokładnie najpierw trzeba umrzeć, by się narodzić. To akurat bardzo chrześcijańskie, a zatem mi bliskie. Szczególnie w kontekście nadchodzących świąt.

 

 

Edytowane przez Rafael Marius (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Rafael Marius

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Doskonale zidentyfikowane pochodzenie zamieszczonej w wierszu koncepcji.

Dziękuję za czytanie i wnikliwe uwagi. Pozdrawiam :)

@TectosmithDziękuję za wizytę. Pozdrawiam :)

@LeszczymDziękuję za czytanie i pozostawiony ślad. Pozdrawiam :)

@Wiesława Miło mi, że odwiedziłaś mój tekst i pozostawiłaś ślad. Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97   pustka ma to do siebie, że jest najbardziej chłonnym materiałem świata!!!!!!   fascynuje mnie ta transakcja.   Berenika oddaje "wnętrze”, żeby śmietnik mógł je odzyskac i przestać być pustym przedmiotem.   to czysta ontologia braku - niby nic nie wychodzi, a jednak pokój wyścielony zgniecionymi słowami staje się bezpiecznym białym azylem .     piękna, surowa lekcja o tym, że te wszystkie odrzucone próby nie są odpadem, ale jedynym możliwym budulcem dla Twojego " bałwana myśli”.   paradoksalnie, im więcej kul mija kosz, tym cel jest bliżej.     bardzo bliskie mi to Twoje nocne "dzianie się” niczego.   dziękuję za ten chłód , który grzeje.   szczególnie mnie.   szczególnie teraz.  
    • @monon 1. Pomysł na wiersz - jest. Opowieść o miłości i śmierci w ujęciu mityczno-kulturowym. Jedno staje się tożsame z drugim, co symbolizuje uwodzicielska postać syreny. 2. Zaletą tekstu jest emocjonalność, nad którą podmiot zdaje się panować i sprawować kontrolę. 3. Utwór kończy się interesująco - bo śmierć nie jest w nim "końcem" umysłu, ale przejściem na wyższy poziom.   Co bym zmienił: 3. Pozbył się nadmiaru zaimków: mój, twój, itd., a zwłaszcza archaicznie i nienaturalnie brzmiących form skróconych ("twe", "swym"). 4. Przemyślałbym metaforę: "Twe oczy wyrysowały dziurę." - gdzie? Jaką? W czym? -> zalecane doprecyzowanie, domknięcie obrazu. 5.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        "Jak w potok? Jak z potokiem?" -> literówka, której poprawienie jest konieczne, aby fraza miała jakikolwiek sens.   AH
    • @Migrena nie zrozumiałeś mnie...piszę o kategoriach estetycznych
    • @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję! Tak jakoś mi się zamarzyło! :))) Serdecznie pozdrawiam.  @Natuskaa   Bardzo dziękuję!  O tak, świat mogą odmienić. :)   Serdecznie pozdrawiam. 
    • @P.Mgieł To taki opis chwili, jakby niezmarnowany, bo opisany, nieprzegrany, jak ślad odciśnięty butem, a u Ciebie - piórem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...