Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@aff Dziękuję za odwiedziny :) Wróciłam po długim czasie, a tu okazuje się, że ktoś tam mnie jednak pamięta... to miłe. A co do wiersza:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

muszę zejść troszkę z tego piedestału, bo zahaczę o coś...

Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ano! Toczy się...

W bezforemnym chaosie istnieje świat, w jakim staramy się odnowić swój. Wpływamy w nieuporządkowany Świat, by swoją

energią wskrzesić jego odnowę... 

Symbolika " Uroboros" sięga dalej! Każdy człowiek jest poddawany ( bez wyjątków ) procesowi przemiany.

 

Całość wiersza jest dla mnie znana, dlatego go lubię!

 

Pozdrowienia dla ciebie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten fragment mógłby być moim epitafium. Bardzo mi się podoba. Koniec, który jest nowym początkiem.

Nadzieją, że uroboros nas dotknie swoją magią.

Pozdrawiam :)

Opublikowano

fakt że zło zabija

lecz czy tylko ciała

świadomość pustoszy

i pozwala upaść

 

wchodzi znacznie głębiej

niż byś tego chciała

i potrafi zniszczyć

nawet Twego ducha

 

czy to co umarło

może się odrodzić

ożywić samo z siebie

chociaż nie odrazu

 

teza karkołomna

po tym wierszu chodzi

dinozaury zmarły

po żywych ni śladu

:)

Opublikowano

@Nefretete Cieszy mnie Twoja wizyta. No właśnie... dla człowieka, ale i nie tylko początek jest końcem, a koniec początkiem...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Miło mi niezmiernie

Pozdrawiam :)

@Wiesław J.K. Dziękuję za wizytę i Pozdrawiam :)

@kwintesencja Cieszy mnie, że doceniasz mój skromny wysiłek. Pozdrawiam :)

@ais Jeeeny, mam nadzieję, że do epitafium jeszcze Ci daleko. Niemniej miło mi, że ten fragment do Ciebie przemówił. Pozdrawiam :)

@Leszczym Dziękuję za wizytę i pochylenie się nad tekstem. Pozdrawiam :)

@Jacek_Suchowicz O, widzę, że wiersz Cię zainspirował... dobrze kalkulujesz. Puenta jest intrygująca. Dziękuję za wizytę i pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • 61. Fenicjanka (narrator: Agrianin) 1. Pachniała potem i żywicą – jak lasy mego dzieciństwa. 2. Mówiła po naszemu nieźle – „chcesz umrzeć?” – spytała, śmiejąc się. 3. Jej piersi miały konsystencję błota po ulewie. 4. Opium paliła z cynowego naczynia – ucząc mnie znikać. 5. Dym był gorzki – jakby płonęły moje sny. 6. Zobaczyłem brata idącego przez ogień – nie zatrzymałem go. 7. Wtedy płakałem z taką siłą, że drżały ściany namiotu. 8. Rano jej nie było – został zapach popiołu i moneta.   cdn.
    • Jada Gina bób Ani? Gadaj!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że moje wiersze są subtelne - staram się by w moich wierszach               czytający znalazł to coś co ma cieszyć by nie nudziły - serdecznie ci               dziękuję za ową świeżość i młodość  -                                                                                    Pzdr.serdecdcznie.   Witam - ale piękne owe piękne - dziękuję -                                                                               Pzdr.uśmiechem. Witaj - twój komentarz pod wierszem to coś co mnie cieszy - dziękuję -                                                                                            Pzdr.zadowoleniem.                                                                                                      Witaj - miło że tak widzisz ten wiersz - a to mnie cieszy -                                                                                                     Pzdr. @Lucienne - @KOBIETA - serdecznie dziękuję - 
    • @Berenika97   Kamień na falach. Drewno na ciałach — pełna architektura.
    • @Zbigniew Polit @hollow man @Achilles_Rasti   Tekst pokazuje dwa oblicza poetów. Pierwsze wypruwa z siebie flaki, żeby pokazać i opisać piękno - stworzyć wiersz, który "zachwyci". Drugie oblicze, widząc daremny trud, mówi: (powtórzę za Świetlickim)  "ja to pierdolę".  To są prawdziwe emocje, uchwycenie tematu kreacji i prawdy w sposób interesujący. O niebo lepszy wiersz niż:   na księżycu rosną kwiatki zrywam je dla ciebie jesteśmy w niebie   Wiersz "Rozmowa poetów" ma w sobie treść bardzo mi bliską. Czuję go, rozumiem i szanuję. Jest prawdziwy.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...