Rycerzyk

[Irma]

Marzę, by wygiąć się w łuk
między pragnieniem, a spełnieniem.
By dłoń sama, bez strachu
tchnęła czyn wymarzony, ciepło oddała.

Gdyby tak kwiat pełen mógł
wyrosnąć z wyobraźni na świat
byłbym dla ciebie złotą gwiazdą
bohaterstwa, a dla rzeczywistości
spełnieniem turkusowej wizji.

Chwila, dni kilka jeszcze takich
jak ten z wiatrem zmiany zimnym,
co popycha naprzód i przejdę.
Na palcach, delikatnie, z rumieńcem
na drugą stronę wzbiję się ku światłu.

Pragnę, by obrócić bramę goryczy
w proch, zdmuchnąć jej pamięć
i kolejny raz zasnąć spokojnie.
By zlała się pewność z nadzieją
w imię twoje.

[Marek Wieczorny]

Pani Irmo (Paulo)!
Każdy Pani wiersz czytam z zaciekawieniem i przyjemnością. Ten też przypadł mi do serca. Mam tylko jedną uwagę; "by wygiąć się w łuk" kojarzy mi się z łukiem histerycznym, charakterystycznym dla ataku histerii. Może to tylko nieuprawnione skojarzenie, ale to właśnie przyszło mi do głowy w trakcie czytania.
Serdecznie pozdrawiam
Marek Wieczorny

[Irma]

Panie Marku!;)
Jesli chodzi o ten "łuk" to nie ma on zadnego zwiazku z histeria, przynajmniej w moim zalozeniu. to jednak dosyc interesujace skojarzenie i ciekawe dla mnie jako autora, bo otwiera nieznane mi dotad mozliwosci interpretacji. dziekuje za wszystkie uwagi pochlebne i nie, sa dla mnie szczególnie wazne, bo moje wiersze tutaj poraz pierwszy przemknely przed -innymi niz moje- oczami.