Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nasndowanequdiocnrdnoiqwnercfwrektrvg tf

Wysłano

eqwc]lktr sbsl

Wysłano

vfq3ewl

Wysłano

ascrckw4ej]eo bvbijwrvwktc]qvweqvt

Wysłano

crfkwv4e

Wysłano

azfc\aerqeniav

Wysłano

cqwvw kmr  ot vw4vekrl

Wysłano

Opublikowano

@iwonaroma Dziękuję
Pozdrawiam <3

@Marcin Szymański Dziękuję, tak pomyślałem z początku, ale obecnie obawiam się że to jednak lekki banał.
Niemniej jednak na pewno przemawia za tym wierszem nieograniczona kontrola emocji nad umysłem, co jest tematem mojej poezji.

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zdecydowanie banałem bym tego nie nazwał. Koncepcja wykorzystania wyłącznie emocji w tworzeniu treści wydaje mi się wybitnie nowatorską i dotychczas niespotykaną. Nasuwa się jednak pytanie czy dostępne nam zasoby percepcji pozwolą na właściwą interpretację tak tworzonego dzieła? Niewątpliwie temat jest otwarty i warto nad nim się pochylić...

 

P.S. Coś mi się przypomniało ;)

 

 

Edytowane przez tmp (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@tmp Pięknem poezji jest właśnie nieograniczona możliwość percepcji prowadząca do nieskrępowanej interpretacji, których jest nieskończenie wiele. Koncepcja jest co prawda nowatorska, ale i bardzo czytelna, co jest dla mnie raczej wadą z wyżej wymienionych powodów, ale jestem też świadom tego plusów tj. przystępności. Może taka powinna być poezja?

@sowa Dziękuję, cieszę się że wiersz spełnił swoją funkcję, czyli wzbudzenie emocji; w tym negatywnych ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Okiem ciemnym, zamglonym – mierzę granice Namiętnie lecę – zachwycony tajemnicą Lecz pocałunków w słowa nie zmienię, nie przeliczę Moja najdroższa Tęsknico   Śladem Twoim, z grzechem, z jękiem, z rozpaczą Przez westchnienia, w głąb najgłębszych czeluści Tam, gdzie tylko serca zranione zobaczą To co boli, co dusi   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Zawiedziony zawrócę, bo zbyt wiele, za dużo Serc ludzkich złudnie wabi mnie i nęci Choć nic, a nic w rachunku nie służą A dusza ich dotykiem w dal nie odleci   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Rachuję więc z pogardą – kochającą Ciebie I liczę myśli w nicość próżno spadające Choć ledwo w nich widzę – zakochanego siebie To słyszę, jak serca w samotności konające   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny
    • @karenka to taka próba pracy nad warsztatem ;) dziękuję za komentarz @Berenika97pracuję nad Echo ;) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @violetta @.KOBIETA. Dziękuję Wam!
    • ...myto...   ..cóż winien jestem tobie ja człowiek szary eminencja pośród słów    powiedz język mój stary niewidzialny próg    kracze dziko skacze okruch chleba dziobie kruk    spłać swe myto nim opróżnisz złoty róg    prawdy złogi gardeł wnyk głuchyś ślepcze jam serwuję ci na tacy niemy duszy krzyk..   chytrylis - 2026r. „Gdy ci na górze milkną w obłudzie, niemym krzykiem przemawiają prości ludzie.”   chytrylis
    • Kobiecy głos zamknięty w klatce Klatka z gałązek rudej jarzębiny  Miesza powietrze z dźwiękami lasu Las przystrojony w letnie koniczyny   Skończone słowa, nieskończony żal Że w ramionach wiatru znika twoja pieśń  Wszystkie słońca w kwiatach  Z uśmiechami głaszczą mnie   Ku milczącym chmurom  Rumianych aniołów Płaczę bo mi tęskno  Do śpiewnych ogrodów    Ogrodów radości i ciepłoty rąk Uciekłaś po cichu, droga samotności  Zostawiając tylko Ten horyzont łąk      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dziękuję...Tak, trudno trafić na swoją duszę...prawda? :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...