Wypociny

[Marcin Sztelak]

 

Gotuję dusze (w liczbie mnogie)

w sosie z błękitów.

Obiad godny pana i władcy

dziurawych spodni.

Oraz anielskich skrzydełek

wiszących w piwnicy na kołku

tuż obok powideł.

 

Z robaczywych myśli, zapasteryzowane 

przydadzą się na czarną godzinę,

tuż przed świtaniem.

Kiedy ranne wstają zorze

i rozpraszają dymy

papierosowe.

 

Jeszcze tylko kawa

poparzy przełyk i można wychodzić,

aby iść w prawo, lewo oraz prosto,

nie całkiem wiadomo

po co.

 

Ale podobno liczy się droga

i powroty w objęcia

barłogu, w którym sny

o kiszeniu kapusty oraz ciągłym

spadaniu, szczególnie na podłogę.

 

Brudną aby zachować ślady

stóp. Dla potomnych

czyli dzieci sąsiadów.

 

A tak zupełnie szczerze

to pełen niewiary, jednak wierzę,

że życie jest

tylko odrobinkę przereklamowane.

 

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Podoba mi się szczególnie ten fragment, zresztą cały wiersz też i ten rodzaj przekazu :)

 

Pozdrawiam.

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mnie też się podoba i zatrzymał na kilka czytań lekkim cynizmem, humorem, optymizmem z barłogu, bałaganu i cudzych bachorków. ;) bb