wiersz ramowy epoki brudu

[matiii]

Horoskop nie jest zbyt przychylny. 

Talia tarota nie daje konkretnych odpowiedzi. 

Zaprzęgam się więc do ciężkiej roboty. 

Mam zamiar posprzątać. 

 

Miedziany enkolpion wydziela specyficzny zapach egzystencji. 

Jakoby chmary ciemne osuwają się domy małych braci. 

Dopuszczam się bratobójstwa. 

Czarne pajęcze odwłoki ostro szybują między ostatki świadomości. 

Anihilacja zakończona całkowitym powodzeniem. 

 

Zdzieram przepaloną miejscami narzutę, przypominającą o niszczycielskiej naturze ognia Westy. 

Klarują się nowe idee. 

Maszyna hazardowa zaczyna mi przeszkadzać. 

Zbiłem fortunę, zuchwałość przestała mi sprzyjać. 

 

Wynoszę pudła przepełnione pamiątkami dalekich wojaży. 

Wyjmuję sentymentalizm z kieszeni. 

Przywdziewam czarny smoking. 

Jestem już gotów otworzyć ekspozycję. Brak zainteresowania. 

Powracam do niezbyt taktowanego ekshibicjonizmu. 

 

Suma doświadczeń wyczekuje logicznych składników. 

Zbędny bagaż utopiłem w zlewie. 

Mimo ogromnego brudu jest tu jakoś czyściej. 

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobrze że chociaż jakoś. Lepsze to niż nic. Po takim trudzie.

Ciekawie napisane.