Byłaś

[Arsis]

Ktoś mnie pokochał,

ale we śnie.

 

To było raczej mgnienie o czasie bez pamięci. Opowieść o przelśnionym wnętrzu

pełna niedomówień,

dziwności i jakichś mżących jarzeń…

 

Było tu wiele powietrza, po którym ptaki rysowały skrzydłami ogromne koła.

 

Spełniała się tu partytura nocy, do której tylko my mieliśmy klucz.

 

I spełniało się wiele pod spadającą gwiazdą, wznoszącą się gwiazdą w przestwór

nad przestworem.

 

I tylko

my

— byliśmy.

 

W różnych odstępach czasu,

epok

i dziejów.

 

Raz na początku, raz na końcu, ale zawsze wtedy,

kiedy zamierało powietrze.

 

I przechodziliśmy tędy wiele razy,

przechodząc jeszcze w duszne południe jak świeża, wiosenna ulewa.

 

I przechodziliśmy jeszcze…

 

Powiedz,

kim

byłaś?

 

Nierzeczywistą.

 

Dlatego już na początku

nie pamiętałem

twojego imienia,

bo i jakież pamiętać, kiedy dokoła jedynie pustka?

 

Choć pachniałaś

konwaliami

w piaszczystych bezdrożach łąk.

 

I w cieniu strzelistej topoli, jak palec na ustach, która szeleściła liśćmi, szeptała tkliwie…

 

O czym?

 

O tamtych oczach,

o dłoniach ściskających wciąż czerwoną różę…

 

I byłaś w ciszy zanurzona, w mroku…

 

I byłaś,

nie będąc wcale.

 

Blisko.

Daleko.

 

Tuż obok.

 

Pod ścianą starego domu,

co wyrosła nagle, opleciona dzikim winem.

 

W kulminacji

kwiatów.

W czerwonych

malwach, anemonach…

 

W ogrodzie.

 

Odbita w szybie okna poruszanego niczyją ręką.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2023-02-14)

 

 

[Gość]

@Arsis

piękne...

[Gosława]

Ech... Włodziu jeden z piękniejszych wierszy jakie tu czytałam 

Tyle w nim smutku i tęsknoty 

Nie kasuj będę do niego wracać